மின்தூக்கி மேம்பாடு (3)

ஓட்டுப்பதிவு முடிந்தபிறகு வழக்கம் போல டெண்டர் விட்டு ஒப்பந்தக்காரர்கள் வேலையை எடுப்பார்கள்.

முதல் வேலை..

ஒப்பந்தம் கிடைத்தவுடன் வேலை செய்யவேண்டிய இடத்தை பெற்றுக்கொள்ளுதல்.இதில் பல நிறுவனங்கள் ஈடுபட்டுள்ளதால் அனைவரும் வந்து தேவையானவற்றை குறித்துக்கொண்டு கையெழுத்து போட்டு கொடுத்துவிடுவார்கள்.

இரண்டாம் வேலை

ஒப்பந்தக்காரரிடம் தேவையான வரைபடங்கள் கொடுக்கப்படும்.இது கிடைத்தவுடன் உடனடியாக மண்ணை தோண்டிட முடியாது.முதலில் மண்ணுக்கடியில் போட்டுள்ள அல்லது நிலத்துக்கடியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் Services ஐ கண்டுபிடிக்கவேண்டும்.

மின்சார சம்பந்தப்பட்ட கேபிள் என்றால் "கேபிள் டிடக்டெர்" என்ற கருவி மூலம் 2 மீட்டர் ஆழத்திற்குள் போடப்பட்டுள்ள கேபிளை கண்டுபிடித்து கலர் பெயிண்ட் மூலம் குறித்துவிடுவார்கள்.



இவ்வாறு குறித்தபிறகு அது எவ்வளவு தூரம் தங்கள் பணியிடத்தில் ஊடுருவுகிறது என்று பார்த்து அதற்கு தகுந்த மாதிரி முடிவுகளை எடுப்பார்கள்.

அதே சமயத்தில் கீழே போகும் மற்ற services க்கு தகுந்த வரைபடங்கள் முதலிலேயே கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால் அதில் அவ்வளவாக பிரச்சனை வரவாய்பில்லை,இருந்தாலும் அதுவும் ஒப்பந்தக்காரரின் கடமைகளில் ஒன்று.

இந்த வேலை, சில பிளாக்குகளை சுற்றி நடப்பதால் என்ன என்ன கீழே புதைக்கப்பட்டு இருக்கும்?

முதலில்-மின்சார ஒயர்கள் (இதிலும் பல விதங்கள் இருக்கு)

2.மழை நீர் வாய்கால்

3.Gas பைப்

4.sanitarory பைப்.

5. குடி தண்ணீர் குழாய்கள்.

அடுத்து,

மின்தூக்கிக்கு வேண்டிய புதிய ஒயர்களை தேவைப்படும் இடத்தில் இருந்து நிலத்துக்கடியில் புதைத்துக்கொண்டு வந்து தேவையான இடங்களில் விட்டு விடுவார்கள்.


இதற்கு பிறகு தான் கட்டுமானத்துறை வேலைகள் ஆரம்பிக்கும்.

அது அடுத்த பதிவில்.

வாடகை வீடு -3

போன பதிவு

வீடு வாங்கும் எண்ணம் அப்போது இல்லாததால் முதலில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுப்போம் என்றால்..

தனிவீடு வாடகை மாதம் சுமார் 1100 வெள்ளியாக இருந்தது, அதுவும் சிங்கையில் இருக்கும் இடத்தை பொருத்து அமைந்தது.

என்னுடைய பொருளாதாரம் அந்த அளவுக்கு போகமுடியாததால் ஒரு சின்ன அறையை வாடகைக்கு எடுப்போம் என்று நினைத்து ஒரு முகவரிடம் சொல்லியிருந்தேன்.

முதல் கண்டீஷன்: நாங்கள் மூன்று வேலையும் சமைப்போம்!!

சமையல் அறை:சின்ன குறிப்பு:

நம்மூர் பெண்களுக்கு இது அவர்களின் தனியறை.பங்கு போட்டுக்கொள்ள விருப்பப்படாத இடம்.எனக்கு தெரிந்து மாமியார் மருமகள் குறைகள்/நிறைகள் இங்கிருந்து தான் தொடங்குகிறது.

ஆனால் சிங்கப்பூரில் பலரின் வீட்டு சமையல் அறை என்பது அவர்கள் வரவேற்பறை போல் சும்மா அட்டகாசமாக செய்திருப்பார்கள்.சமையல் செய்தால் தானே அழுக்காவதற்கு. 2~3 வெள்ளிக்குள் சாப்பாடு கிடைக்கும் பட்சத்தில் ஏன் காய்கறி வாங்கி கஷ்டப்பட்டு சமைத்து சாப்பிடவேண்டும்?அவசியம் இல்லாமல் போகிறது.அதனால் சமையல் அறை எப்போதும் "பளிச்".இப்படி இருக்கும் ஒரு சமையல் அறையை யார் உபயோகப்படுத்த அனுமதிப்பார்கள்?



பல சமயங்களில் இந்திய குடும்பம் உள்ளவர்களே இந்தியவர்களுக்கு வாடகைக்கு கொடுப்பார்கள்.சமைக்ககூடாது அது இது என்று பல நெருக்குதல்கள் இருக்கும்.

இந்த நிலமையில் எனது முகவர் என்னை அழைத்து நகரத்துக்கு பக்கத்தில் ஒரு அறை இருக்கிறது பார்கலாமா? என்றார்.

சரி என்று சொல்லி போய் பார்த்தேன்.

அடுத்த பதிவு

((((காது))))

என்னய்யா தலைப்பு இது? ஏதோ காதுக்குள்ளே ரீங்காரம் அடிக்கிறமாதிரி!!

இது முக்கியமாக சென்னைவாசிகளுக்காக!!??

இன்று (நேற்று) காலை 10.30 மணிவாக்கில் ஒரு வேலையாக விவேக் அன்ட் கோ -வடபழனி பக்கம் உள்ள கடைக்கு போக வேண்டியிருந்ததது.

காலை வேளை ஆனதால் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை.போன விஷயங்கள் முடிய சில நிமிடங்களே ஆனதால்,அடுத்த Programme பற்றி மனைவியுடன் யோசித்தவுடன், சரி காசி தியேட்டர் பக்கம் போகலாம் என்றார்.நமக்கு தான் எதிர்த்து பேசி பழக்கம் இல்லாததால் "மண்டையை மட்டும் ஆட்டினேன்".அவுங்களுக்கு கமல் படம் மேல் ஆசை என்பதால் வேட்டையாடு விளையாடு இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் பார்க்கலாம் என்று நினைத்து, விட்டோம் வண்டியை.

மணி 11.25 காலை நேரம்.

காசி திரை அரங்கம் பக்கம் போய் பார்த்தால் "தலை.." போட்டு வரலாறு படம் பெரிதாக தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.சரி கமல் படம் போய்விட்டது போல் என்று நினைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு போய்விடலாம் என்றிருந்தோம்.

மனைவிதான் உள்ளே போய் பார்ப்போம் "ஓடவில்லை என்றால் திரும்பிப்பொய்விடுவோம்" என்றார்.

இல்லாவிட்டால் உதயம் போய் பார்கலாமா என்றேன், நான்.

வண்டியை வெளியிலேயே நிறுத்திவிட்டு உள்ளே போய் பார்த்தால் நம்ம கமல் படம் 11.30 மணி காட்சியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சந்தோஷத்தில் 40 ரூபாய் டிக்கட் இரண்டு எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்து மனைவியிடம் சொன்னேன்.அவுங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.

மணி 11.30 ஆகியும் கேட் திறக்கிறமாதிரி தெரியாததாலும் மதிய சாப்பாட்டு நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்ததாலும் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிடலாம் என்று பக்கத்தில் உள்ள சரவண பவன் போய் ரூபாய் 67.75 க்கு சாம்பார் வடை,சாம்பார் இட்லி மற்றும் ஒரு காபி சாப்பிட்டு வந்தோம்.

திரும்ப திரை அரங்குக்கு வந்த போது 40 ரூபாய் டிக்கட்டுக்கு 90 ரூபாய் பால்கனியை காண்பித்து உட்காரச்சொன்னார்கள்.இது என்ன கணக்கோ தெரியவில்லை.

கமல் கண்ணை பிரித்து காட்டும் காட்சியில் இருக்கையில் உட்கார்ந்தோம்.

அவ்வபோது ஒளி இழக்கும் போது நம் ரசிகர்கள் கொடுக்கும் விசில் சத்தத்தில் திரை உயிர்பிக்கப்பட்டது.

ஒலி...

இடைவேளை வரை சில நிமிடங்களுக்கே காதை பொத்திக்கொள்ளும் அளவுக்கு சவுண்டு இருந்ததால் ஒன்றும் தெரியவில்லை.

இடைவேளைக்குப் பிறகு..

ஆண்டவா!! நம்மளை பய முடுத்துகிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு ஒரு சவுண்டு போடுகிறார்களே, அதை இரு காதுகளையும் பொத்திக்கொண்டாலும் தாங்க முடியவில்லை.

இப்படி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒன்றை கவனித்தோம்,எங்களைத் தவிர வேறு யாரும் காதை பொத்திக்கொள்ளவில்லை.அதிசயமாகவும் அதே சமயத்தில் அவர்களை நினைத்து பரிதாப்பட வேண்டியதாக இருந்தது.

நம் சென்னை மக்கள் சாலையில் செல்லும் போதும் வீட்டில் தொலைகாட்சியில் நிகழ்வுகளை பார்க்கும் போது கேட்கப்படும் ஒலி அளவு மிக அதிகமாக இருப்பதனால் திரை அரங்குகளில் ஏர்படும் சத்தம் ஒன்றும் இல்லாமல் போகிறது.

மறைமுகமாகச்சொன்னால் மக்கள் சிறிது சிறிதாக கேட்கும் தண்மையை இழந்து வருகிறார்கள் என்று தோனுகிறது.

எங்களை மாதிரி வெளியில் இருந்து வந்து பார்பவர்கள் சொன்னால் தான் உங்களுக்கு தெரியும்.

இங்குள்ளவர்கள் இந்த ஒலி அளவுக்கு பழக்கப்பட்டுவிட்டதால் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை.பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு செவிப்பறை கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கா இருந்தால் நல்லது.

கடைசிவரை காதிலிருந்து விரலை எடுக்காமல் பார்த்து முடித்தாலும் வெளியில் வரும் போது மனைவிக்கு "தலைவலி" ஆரம்பித்திருந்தது.

சென்னை மக்களே!! உங்கள் காது (((( ஜாக்கிரதை ))))

மேட்டூர் --சில புகைப்படங்கள்

போன பதிவில் விட்டுப்போன இந்த படத்துடன் மேட்டூர் வேலை நிகழ்வுகளை ஒரு முடிவுக்கு கொண்டு வருகிறேன்.இப்போது தான் சென்னை வந்து தேடிக்கண்டுபிடித்த படங்கள்.

தண்ணீர் விட்டு கான்கிரீட்டை குளிர்விக்கிறோம்.



என்னுடன் பணிபுரிந்த பெருந்தகைகள்



மற்றொறு புகைப்படம்.



இனி வேறொறு பகுதியில் சந்திக்கலாம்.

எவ்வளவோ பரவாயில்லை!!

இன்று காலை கம்பெனி Passக்காக புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று நேற்றே முடிவு செய்திருந்ததால்,காலை 9 மணிக்கு தயாராக இருந்தேன்.

இருக்கும் கொஞ்ச நேரத்தில் தமிழ்மணத்தில் ஏதாவது இருக்கா என்று பார்க்கும் போது நமது நட்சத்திர பதிப்பாளர் "கால்கரி சிவா" வின் காந்தீயம் கண்ணில் பட்டது.ஏற்கனவே போட்டிருந்த இரண்டும் ஜொலித்ததால் இதையும் படித்துவிடலாம் என்று படித்து முடிக்கும் சமயத்தில்

"வாங்க சார் போகலாம்,வண்டி தயாராக இருக்கு" என்றார் ஓட்டுனர்.

பலரின் பின்னூட்டம் போல் நானும் அது அவர்தான் எழுதியது என்று நினைத்துகொண்டிருந்த நேரத்தில் "ஓஷோ" சொன்னது பதிவாகாதது-என்று முடிவில் சொல்லியிருந்தார்.நல்ல பதிவாக இருந்ததால் பின்னூட்டம் போடலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது தான் மேலே சொன்ன அழைப்பு வந்தது.

கிளம்பினோம் மூவர்.யாவரும் என்னுடன் வேலை செய்யும் சக ஊழியர்கள்.கொஞ்ச தூரம் கடந்தவுடன் வரும் தொழிலாள நண்பர்கள் தங்கும் இடம் வந்தவுடன் ஓட்டுனர் நிறுத்தி மேலும் மூவரை ஏற்றிக்கொண்டார்.

அனைவரும் மியன்மார்காரர்கள்

"இவர்கள் எங்கு போகிறார்கள்?" என்று தொழிலாள நண்பர்களை பற்றி ஓட்டுனரிடம் கேட்டேன்.

"அவர்கள் Embassy போகிறார்கள்" என்றார்.

எதற்கு?

"ஹோ! அவர்கள் வருடாந்திர விடுமுறைக்கு ஊருக்கு போகிறார்கள்"

அதற்கெதுக்கு Embassy போகவேண்டும்?

"இவர்கள் ஊருக்கு போகும் போது அந்தந்த வருடத்துக்குள்ள வரியை இங்கேயே கட்டிவிட்டால் அங்கு போகும் போது பிரச்சனை இருக்காது" என்றார்.

தொழிலாளர்களுக்கு வரியா?

எவ்வளவு தெரியுமா?

சிங்கப்பூர் நிரந்தரவாசியாக இருந்தால் $180/மாதத்திற்கு

S-Pass க்கு $140/மாதத்திற்கு

Work Permit-$ 450/வருடத்துக்கு

குத்துமதிப்பாக சம்பளத்தில் 10% ஐ பிடித்துக்கொள்கிறது.இது தான் இரட்டை வரி எனப்படுகிறது.

இதே மாதிரி தாய்லாந்து அரசாங்கமும் பண்ணுவதாக சொன்னார்.

ஒரு உழைக்கும் வர்கத்திடம் இருந்து இந்த மாதிரி பகல் கொள்ளை செய்யும் அரசாங்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.அதுவும் வெளிநாட்டில்!!

இந்த விஷயத்தில் நமது இந்திய அரசாங்கத்தை பாராட்டவேண்டும்.

எங்களிடம் ஏன் எந்த இந்திய குடிமகனிடம் இருந்து(வெளிநாட்டில்) இப்படி பணம் பிடுங்குவதில்லை.

இப்படி சொல்லும் போதே மண்டைக்குள் கவுளி கத்துது.

இந்த மாதிரி எதையோ சொல்லி நம் மாண்புமிகுகள் "அடாடா இது ஒரு வழி பாக்கி இருக்கே" என்று ஆரம்பித்துவிடுவார்களோ என்று?

நம்புவோம்.அப்படியெல்லாம் இப்போது நடக்காது என்று.

அருகருகே..

இந்த படம் ஏதேச்சையாக கண்ணில்பட்டது.



வலைப்பூக்களில் எழுதுபவர்கள் வெவ்வேறு தேசங்களில் இருந்து எழுதுகிறார்கள்.அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் சந்திப்பது அவ்வப்போது நிகழ்ந்தும் வருகிறது.

அந்த வரிசையில் திரு ஆசாத் இங்கு வந்து இருந்த போது நாங்கள் சந்தித்தபோது எழுதியது அவரை என் பக்கத்திலேயே கொண்டுவந்துவிட்டது.

மன்னிக்கவும்!! நான் அவர் பக்கத்தில் வந்துவிட்டேன்.

நாங்கள் சந்தித்தபோது புகைப்படம் எடுக்க யாரும் இல்லாத குறையை இந்த படம் போக்கிவிட்டது.

இருவரை அருகருகே கொண்டுவந்த "தமிழ்மணத்திற்கு" நன்றி.

மின்தூக்கி மேம்பாடு (2)

யார் யார் எவ்வளவு கட்டணும்?எப்ப கட்டணும்?

இப்படி போன பதிவில் முடித்திருந்தேன்.தொடருவோம்

இந்த மின்தூக்கி மேம்பாட்டு திட்டத்தில் வேலை முடிந்து நீங்கள் உபயோகப்படுத்து போது தான் பணம் கட்டவேண்டும்.ஆதாவது கட்டுமான வேலை ஆரம்பித்து முடிய அப்படி இப்படி என 2 வருடங்கள் ஆகக்கூடும்.

எவ்வளவு பணம்?

அது வேலை முடிந்தபிறகு கணக்கு பண்ணபிறகு சொல்வார்கள்.கீழே சொல்லியுள்ளது ஒரு சுமாரான கணக்கு.

நீங்கள் சிங்கப்பூர் மக்களா? அப்படியென்றால் நீங்கள் தங்கியிருக்கும் மட்டத்துக்கு தகுந்த மாதிரி சுமார் 600 ~ 1800 வெள்ளிக்குட்பட்டு இருக்கக்கூடும்.

நீங்கள் நிரந்தரவாசியா?இதுவும் நீங்கள் தங்கியிருக்கும் மட்டத்துக்கு தகுந்த மாதிரி இருக்கும் எனினும் சுமார் 13000 ~ 16000 வெள்ளிக்கு இடைப்பட்டு இருக்கும்.

மேலே சொன்னது ஒரு உதாரணம் தான், பாக்கத்து பாக்கம் வேறுபடும்.

இதை கட்ட நீங்கள் 5 லிருந்து 10 வருடங்கள் வரை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.என்ன வட்டிக்கு கொஞ்சம் காசு கூட கொடுக்கவேண்டிருக்கும்.

ஆனா பணம் கட்டியே ஆகணும்.

சரி வோட்டு போட்டாச்சு 75% க்கு மேல் ஓட்டு விழுந்திடுச்சு.



அடுத்து..

வாங்க அடுத்த பதிவுக்கு.

மின் தூக்கி மேம்பாடு (1)

கட்டுமானத்துறை சிங்கையில்.

இங்கு சிங்கையில் ஒரு சின்ன வேலை எப்படி நடைபெறுகிறது என்று பார்கலாமா?

இது என்னுடைய பிளாக்குக்கு பக்கத்தில் நடைபெறுவதால் அவ்வப்போது நடைபெரும் நிகழ்வுகளை நம்மக்களுக்காக இங்கே போடப்போகிறேன்.

கண்டு மகிழுங்கள்

இந்த வேலைக்குப் பெயர்: மின்தூக்கி மேம்பாட்டுத்திட்டம்.

ஆதாவது 1985 க்கு முன்பு கட்டிய கட்டிடங்களில் மின்தூக்கிகள் முறையே 6 மற்றும் 11 மாடிகளில் மட்டும் நிற்கும்படி கட்டப்பட்டது.சில இடங்களில் 5 மற்றும் 10 மாடிகளில் மட்டும் நிற்கும்.

அப்போது என்ன நிலமையோ அந்த மாதிரி ஒரு நிலையை எடுத்திருந்தார்கள்.சற்று காலமாக மூப்படையும் குடிமக்கள் அதிகமானதால் அவர்கள் தேவைக்காக எல்லா மாடிகளிலும் நிற்கும் மாதிரி மின்தூக்கிகளையும் மேம்படுத்த எண்ணி இப்போது பல இடங்களில் இந்த மாதிரியான வேலைகளை மேற்கொண்டு வருகிறார்கள்.பொருளாதர நெருக்கடி வந்த நேரங்களில் கட்டுமானத்துறை(இப்போது தான் கொஞ்சம் நிற்கலாமா என்று பார்கிறது) வீழ்ந்த போதும் இந்த மாதிரியான வேளைகளால் தான் பல நிறுவனங்கள் தொங்கிக்கொண்டு இருக்கமுடிந்தது.

முதலில் உங்கள் பாக்கம் இந்த வசதியை பெற தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும்.அந்தந்த தொகுதி மற்றும் அதற்குரிய அமைச்சர்கள் முடிவு செய்வார்கள்.

கீழே பாருங்க



இவர்கள் முடிவு செய்தால் மட்டும் போறாது.

அங்கு வசிக்கும் மக்கள் அதற்கு ஆதரவு தரவேண்டும்.அதற்காக ஒரு நாள் குறித்து அந்த தொகுதி உயரதிகாரிகள் மற்றும் அமைச்சர்கள் வந்து ஒரு குட்டி சொற்பொழிவாற்றி அதன் நலன்களை மக்களுக்கு எடுத்துச்சொல்வார்கள்.

மற்றும் என்ன வேலை செய்யப்போகிறார்கள் என்று "மாதிரி" படிவம் ஒன்றை செய்து அதையும் காட்சிக்கு வைப்பார்கள்.

இதெல்லாம் பார்த்த பிறகு..

சுபயோக சுப தினத்தில் அங்கு வசிக்கும் மக்கள் இந்த மேம்பாட்டு பணிக்கு ஒப்புதல் அளிக்க ஓட்டளிக்கவேண்டும்.

75% கீழ் ஓட்டு இருந்தால் மேம்பாட்டு பணிகளை துவக்கமுடியாது.அப்படியாராவது செய்வாங்களா?? என்று கேட்கிறீர்களா.

அதுவும் ஒரு பாக்கத்தில் நடந்தது.

மற்றும் நிரந்தவாசிகளுக்கு ஓட்டளிக்க தகுதில்லை.

ஆமாம் எதுக்கு வாக்களிக்கணும்??

இதை பண்ண ஆகும் செலவுக்கு யார் பணம் கட்டுகிறது?

நீங்க தான் கட்டணும்.அதுக்கு தான் ஓட்டளிக்கனும்.நாளைக்கு என்னை ஏன் கேட்கவில்லை என்று கேட்டுவிட கூடாது அல்லவா?

எவ்வளவு கட்டணும்?

சரியான கேள்வியா கேட்கணும்..?

யார் யார் எவ்வளவு கட்டணும்??.

அடுத்த பதிவில்.

மானிட்டர்

இப்படியும் சில பேர்..

எனக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு புதியவர்,கணினியை ஆன் செய்த பிறகு ரொம்ப நேரமாக மானிடரில் ஒன்றும் வராததை பார்த்து பக்கத்தில் இருப்பவரிடம்..

"என்ன ஆயிற்று ஒன்றும் வரமாட்டேன் என்கிறது" என்றார்.

அந்த இரண்டாம் நபர்..

ஹூம்..

மானிடரை ஆன் பண்ணு!!!??

5 நிமிடங்களுக்கு முன்பு நடந்தது.

வீட்டுக்கு போகும் முன்பு எவனோ மானிடரை ஆப் செய்துவிட்டு போய்விட்டான்.:-))

ஃபயர் செங்கல்

மேட்டூர் சிமினி பற்றிய பதிவின் கடைசி பகுதி.

ரொம்ப சோதனை கொடுத்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்.பலருக்கு இந்த வேலை பற்றி அதிகம் தெரிந்திருக்க வாய்பில்லாததால் படிக்க கொஞ்சம் போர் அடித்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

ஏன்? என் மனைவியே "ஒன்னும் புரியவில்லை" என்று சொல்லிவிட்டார்.

என்ன பண்ணுவது எழுத எழுத வந்துகொண்டிருக்கிறது.

இந்த பதிவில் எழுதப்போவது "Fire Brick Lining"- இது பார்பதற்கு சராசரி செங்கல் போல இருந்தாலும் இதன் குணாதிசியங்கள் பெரும்பாலும் சராசரியில் இருந்து மிகவும் வேறு பட்டவை.

முதலில் இதன் அளவு செவ்வகமாக இருக்காது.படத்தை பார்க்கவும்.



எடை:சராசரி செங்கல்லை விட அதிகம்

இதன் உள்ளே இருக்கும் கலவைகள் சூடு மற்றும் ஆசிட்களின் தாங்கிப்பிடிக்ககூடிய அளவில் இருக்கும்.

சாதாரண செங்கல்லுக்கு சிமின்ட் உபயோகப்படுத்துவோம் ஆனால் இதில் முதல் நாளே கலந்துவைக்கப்பட்ட கலவையைதான் பயன்படுத்துவோம்.சிமின்ட் மாதிரி இறுகாது.களிமண் மாதிரி இருக்கும்.இந்த படத்தில் பாருங்கள்.இதை கல் வாங்குபவர்களிடம் இருந்தே வாங்கிக்கொள்ளலாம்.இதுவும் அதிகமான வெப்பத்தை தாங்கக்கூடிய தரத்துடன் இருக்கும்.


சிமினியின் உள் சுற்றின் அளவை பொருத்து அதற்கு தகுந்த மாதிரி கற்களை ஆர்டர் பண்ணவேண்டும்.

12 மணி நேரத்துக்கு அதிகமாக ஒரு மீட்டர் முதல் 1.5மீட்டர் வரை கட்டலாம்.அதற்கு மேலே செல்ல அனுமதியில்லை.

உட்புறத்தில் வேலை நடந்துகொண்டிருக்கும் போது TNEB Engineers மற்றும் தொழிலாள நண்பர்கள் கூட எடுத்துக்கொண்ட படம்.



ஒரு வழியாக இப்படி முடித்த பிறகு அடுத்த இடத்துக்கான மாற்றலுக்காக காத்திருந்தேன்.

சரி அடுத்த இடத்துக்கு போவதுக்கு முன்பு இங்கு (சிங்கையில்) எப்படி கட்டுமானத்துறையில் ஒரு சின்ன வேலை நடக்கிறது என்று பார்கலாமா?

வாங்க அடுத்த பதிவுக்கு..

வாடகை வீடு - 2

போன பதிவு

வீடு வாங்கினேன் என்று தான் சொன்னேன்.

எங்கு என்று சொல்லவில்லையே??

சிங்கப்பூரில் தான்.

ஏன் வாங்கினேன்?வாங்கியதால் என்ன நண்மை,என்ன தீமை? பார்போமா?

நான் சிங்கைக்கு வந்தது 1995-மே மாத வாக்கில்-சரியாக ஞாபகம் இல்லை.கடவுச்சீட்டை பார்க்கவேண்டும்.

நான் மட்டும் தனியாகத்தான் வந்தேன்.

அதற்கு காரணம் இருந்தது.நான் வருவதற்கு முன்பே என்னுடைய முதலாளி "உன்னுடைய வேலை விவகாரம் இங்குள்ள மனிதவள/குடியேற்ற அமைச்சு மூலம் அங்கீகரிக்கப்படவேண்டும்"என்று சொல்லி தான் கூட்டிவந்தார்கள்.அதனால் குடும்பத்தை அங்கு விட்டு விட்டு தனியாளாக வந்தேன்.

நான் வந்தவுடன் தேவையான விபரங்களை அவர்களுக்கு அனுப்பியவுடன் 2 மாதங்களுக்குள் "Employment Pass" கிடைத்தது.அதற்கு பிறகும் என்னுடைய வேலை தொடருமா இல்லையா என்ற குழப்ப நிலையில் குடும்பத்தை அழைத்துவருவதை தள்ளிப்போட நேர்ந்தது.

சுமார் 2 வருடங்கள் கழித்து நிரந்தரவாசத் தகுதி கிடைத்தவுடன் எனது குடும்பத்தை அழைத்து வர முடிவுசெய்தேன்.

இப்போது குடும்பத்தை தங்க வைக்க "வீடு" வேண்டும்.




தேடல் தொடங்கியது..

அடுத்த பதிவு

வாடகை வீடு-1

பழைய காலத்தில் இருந்து புழங்கிக்கொண்டு இருக்கும் இந்த வழக்கு எவ்வளவு சரி,எவ்வளவு தப்பு என்று தெரியாது.

அது என்ன என்று பார்ப்போமா??

மண் ஆசை

பொன் ஆசை

பெண் ஆசை

இதோடு இன்னொன்றும் சேர்த்துக்கொள்ளனும் தோனுகிறது.அது தான் வீட்டு ஆசை.

வீடு கட்ட ஆசை.

வீடு வாங்க ஆசை.

சிலருக்கு நிலம் வாங்கி வீடு கட்டுவது ஆசை.

ரொம்ப தெரிஞ்சுகனும் என்று ஆசையிருந்தால் திரு JBR ஜோசப் வலைபதிவை தேடி கண்டுபிடித்து படியுங்கள்.இங்கு சுட்டி கொடுக்கலாம் என்று பார்த்தால் அவர் வலைபூக்களில் அந்த தொடுப்பு இல்லை.

"நொந்து நூலாகி"-இதுக்கு அவருடைய வலைப்பூவில் விபரம் கிடைக்கும்.கொஞ்சம் ஏமாந்தா மொத்தமாக மொட்டை அடிக்க ஒரு கும்பலே இருக்கு என்பதை இவர் வலைபதிவில் இருந்து தெரிந்துகொண்டேன்.இத்தனைக்கும் எனக்கு தொழிலே கட்டுமானத்துறையில் தான்??

அடுத்து நம்ம துளசி மிரட்டிட்ருக்காங்க!!

அது வந்தபிறகு தான் தெரியும்.

ஆமா இது எதுக்கு இவ்வளவு பீடிகை??

நானும் ஒரு வீடு வாங்கினேன்.அதில் ஏற்பட்ட சாதக பாதகங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்று தான்.

வாங்க அடுத்த பதிவுக்கு..

சிமினிக்கு உள்ளே

திரும்பப்போவாம் சிமினி உள்ளே!!

சிமினிக்கு வெளியே எவ்வளவு வேலை இருக்கோ அந்த அளவுக்கும் மேலேயே உள்ளேயும் வேலை இருக்கும்.

புற கான்கிரீட் வேலை முடிந்த பிறகு உள்ளே கார்பல் மேலே Precast சுற்று Beam வைத்து அதன்மேல் Fire Brick Work செய்யவேண்டும்.

படம் பார்க்க.



இந்த வேலைகள் செய்ய திரும்பவும் ஒரு பிளாட்பாரம் Setup செய்யவேண்டும்.அதையும் 2 மட்டங்களில் செய்யவேண்டும்.

ஒரு பிளாட்பாரம் 0 மீட்டரில் இருந்து 120 மீட்டருக்கு மற்றது 120யில் இருந்து 220 மீட்டருக்கு.

முதல் பிளாட்பாரம் தொங்கவைப்பதற்காக சிமினி உள்ளே 120 மீட்டரில் சில இரும்பு பாலங்களை போட்டு வைத்தோம்.

இரண்டாவது பிளாட்பாரம் 220 மீட்டர் உயரத்திலிருந்து தொங்கவிடப்படும்.




இதை ஏற்றுவதற்கோ இறக்குவதற்கோ ஏற்ற மாதிரி வடிவமைத்திருந்தார்கள்.இதிலும் பல வகையான முன்னேற்றங்கள் செய்ய முற்பட்டு தோல்வியுற்று ஏதோ ஒரு மாதிரி போய்கொண்டிருந்தோம்.

வேலை செய்த பல தொழிளார்கள் பயில்வானாக மாறினார்கள்.அந்த அளவுக்கு கஷ்டப்பட்டு தூக்கவேண்டியிருந்தது இந்த இயந்திரம்.



செங்கல் சுவர் நேராக கட்டினாலே கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாக பக்கத்தில் போகவேண்டும் அதுவும் இந்த செங்கல் உள் நோக்கி விழுமாறு இருக்கும்.ஆனால் விழவில்லை நாங்கள் முடித்து வெளியில் வரும் வரை.

இரண்டு மட்டங்களில் வேலை செய்யும் போது தான் கவனமாக இருக்கவேண்டும்.

ஏதாவது "ஜெல்" அடிக்கும் சவுண்டு(மெலிதாக) வந்தால் சுவர் ஓரம் ஒடுங்கிக்கொள்வது நலம்.ஒரு கல்லு மேலேந்து வரும் போது அப்படி தான் சத்தம் வரும்.வந்தது ஆனால் நல்ல வேளை யாரும் காயம் அடையவில்லை.

அப்படி ஒரு நாள் சாயங்காலம் வேலை நடந்துகொண்டிருக்கும் போது ஒருவர் பெரிய ஏணியை வைத்துகொண்டு மேலே உள்ள கார்பலில் ஏதோ பொருத்திக்கொண்டிருந்தார்.
பாதுகாப்பு பட்டை போட்டுக்கொண்டு தான் இருந்தார்.

ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு மாறும் போது என்னவாயிற்று என்று தெரியவில்லை.

"பொத்"

கீழே விழுந்து பாதி உடம்பு பிளாட்பாரத்து இடைவெளியிலும் பாதி உடம்பு பிளாட்பாரத்திலும் கிடந்தார்.

பக்கத்தில் இருப்பவர் உடனடியாக சத்தம் கொடுத்ததால் உடனே கை கொடுத்து தூக்கிவிட்டு மருத்துவமணைக்கு அனுப்பிவைத்தோம்.நல்ல வேளையாக பெரிய காயமாக இல்லாமல் தப்பினார்.

இது நடந்தது சுமார் 84 மீட்டர் உயரத்தில்.விழுந்திருந்தால் அப்போதே காலியாயிருப்பார்.கம்பெனிக்கும் கெட்ட பெயர்.

இருவரும் தப்பித்தோம்.

பொழுது போக..

ஆர்குட்டில் பார்த்துகொண்டிருக்கும் போதுகண்ணில் பட்ட இந்த விளையாட்டை பார்க்கவும்.

செம ஜாலியாக இருக்கு.









இது நாலு



கிளின் போல்டு



இது ஆறு




இது கிடைக்கும் இடம்இங்கே.

விளம்பரம்

இந்தியன் ஏர்லயன்ஸ்

இங்கு சிங்கையில் இவர்கள் போடும் ஒரு விளம்பரத்தை பற்றி சில மாதங்களுக்கு முன்பு இங்கு போட்டிருந்தேன்.

நேற்று தான் கவனித்தேன்.அந்த விளம்பரத்தின் கடைசியில் ஒரு பெண் குரல்

"Indian Airlines "NOW" become Indian"

இதுக்கு முன்னாடி இந்தியன் ஏர்லயன்ஸ் இந்தியாவுடையது இல்லையா?

தெரிஞ்சவங்க கொஞ்சம் சொல்லுங்க.

குழம்பிப்போயிருக்கேன்

கண்டோலா

கண்டோலா,இது உயரமான கட்டிடங்களில் மிகச்சிறிய வேலைகள் செய்வதற்கு உபயோகமானவை.அதனதன் Designக்கு தகுந்தபடி ட்கள் வேலைசெய்யலாம்.இரண்டு கம்பிகளில் மின்சார உதவியுடன் மேலே ஏறும் / இறங்கும்.ஒரு கம்பியில் தான் முழுபிடிப்பு இருக்கும் மற்றது பாதுகாப்புக்காக.ஏதேனும் கோளாறு ஏற்பட்டால் அல்லது ஒரளவுக்கும் மேல் விரைவாக இறங்கினால் இதில் உள்ள பாதுகாப்பு சாதனம் உந்தப்பட்டு அந்த இரண்டாவது கம்பியை அழுத்திக்கொண்டுவிடும்.பிறகு மனித உதவியுடம் மட்டுமே இறங்கமுடியும்.பாதிவழியில் மின்சாரம் தடைப்பட்டால் மனித உதவியுடன் மட்டுமே கீழே இறக்கமுடியும்.

கீழே உள்ள படம் இங்கு(சிங்கையில்) எடுக்கப்பட்டது.இது கொஞ்சம் பெரிய அளவில் உள்ளது.பயண்பாடு எல்லாம் ஒன்று தான்.



நாங்கள் மேட்டூரில் உபயோகப்படுத்தியதில் அதிகபட்சமாக 3 பேர் மட்டும் தான் போகமுடியும்.

ஒரு நாள் மதியம் சாப்பாட்டுக்கு பிறகு,வேலை ஆட்கள் இந்த கண்டோலா மூலம் மேலே போய்கொண்டிருந்தார்கள்.கடைசியில் நானும் மேலே போய் அவர்கள் செய்யும் வேலையை மேற்பார்வை செய்துகொண்டிருந்தேன்.

மணி முன்று இருக்கும்.தூரத்தில் மணற்புயல் போல காற்று அடித்துகொண்டிருந்தது.அப்போது ஒரு மின்னல் அடித்தது.சரி மழை வருவதற்கான அறிகுறி தெரிந்தது.சும்மாகவே ஆடும் அதுவும் மணற்காற்றுடன் மழையும் என்றால் கேட்கவேண்டாம்.எனவே கீழே இறங்கிவிடுவது என்று முடிவுசெய்து நாங்கள் 3பேர் மட்டும் கண்டோலாவில் இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

மேலும் சிலர் ஏணி மூலம் மூலம் இறங்க ஆரம்பித்தனர்.

220 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்து இறங்க ஆரம்பித்து 200..190..187

"பளிச்!!"-ஒரு மின்னல்.

மின்சாரத்தடை.

எங்க கண்டோலா நின்றுவிட்டது.இன்னும் 2 மீட்டர் இறங்கினால் 185 மீட்டரில் ஒரு பிளாட்பாரம் இருக்கு அங்கு நின்றுகொள்ளலாம்.
அதற்குள் காற்றும் மழையும் சேர்ந்துகொள்ள அந்த உயரத்தில் ஊஞ்சல் ஆடினோம்.

மின்தடை ஏற்படும் நேரத்தில் கண்டோலாவை இறக்க உபயோகப்படுத்தும் சாவியை காணவில்லை மற்றும் ஏதோ ஒரு ஆணி கிடைத்தால் போதும் அதுவும் கிடைக்காமல்,சிமினிக்கு வெளியே ஆடிக்கொண்டிருந்தோம்.

கொஞ்சம் மழையும் காற்றும் நின்ற
பிறகு,ஏணி வழி இறங்கிக்கொண்டிருந்த தொழிலாள நண்பர்கள் வந்து ஒரு ஆணியை கொடுத்ததனர்.

அதன் வழி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழ் இறக்கி 185 மீட்டரில் உள்ள பிளாட்பாரத்தில் இறங்கி கீழே வந்தோம்.

இனி சிமினி உள்ளே போவாம்.

வலைப்பூ நண்பர்

நேற்று சாயங்காலம் 5.20க்கு ஒரு அழைப்பு தொலைபேசியில்.பேசியவர் வலைப்பூக்கள் மூலம் நேரில் பார்க்காத நண்பர்.இன்று நாம் சந்திக்கலாமா? என்றார்."வேலை எப்போது முடியும்?"

"இன்னும் 10 நிமிடங்களில்"

"சரி நாம் எங்கு எப்போது சந்திக்கலாம்" என்றார்.

அவர் ஊருக்கு புதிது என்பதாலும் நான் வேலை செய்யும் இடத்துக்கு பக்கத்தில் அவர் தங்கியிருந்ததாலும்,6.20 துக்கு அவரது பிளாக்கின்(Block) கீழ்தளத்தில் பார்க்கிறேன் என்று சொல்லி வைத்தேன்.

தொலைபேசி வைத்தவுடன் ஒரு வண்டி ரயில் நிலையத்துக்கு போக தயாராக இருப்பதாக வண்டிஓட்டுனர் சொன்னவுடன் ஒரு 5 நிமிடம் முன்பே கிளம்பிவிட்டேன்.

சோ சு காங் (இது ஒரு இடத்தின் பேர்) வந்து ரயில் பிடித்து ஜுரோங் யீஸ்ட் வந்தபோது மணி 5.50.அப்படியே நேராக NTUC என்ற பேரங்காடிக்கு போய்முதன் முதலில் சந்திக்கும் நண்பர்க்கு மரியாதைக்காக சிலவற்றை வாங்கிக்கொண்டு அவர் இருக்கும் பிளாக் போனபோது சரியாக 6.10.தொலைபேசி விபரத்தை சொன்ன 5 நிமிடங்களில் கீழே வந்து, L வடிவ ஒரு பென்ஜில் உட்கார்த்து பல விஷயங்களை பற்றி பேசினோம்.

தொகுத்து சொல்வதானால் "தமிழ்மணம்" பற்றி அதில் வரும் எழுத்தாளர்களை பற்றி பேசினோம்.பல நல்ல பழைய எழுத்தாளர்கள் பதிவு போடுவதில்லை என்ற மனக்குறையையும் சொன்னார்.

பலவற்றை பேசியபிறகு அவர் தங்கியிருக்கும் வீட்டுக்கு வந்து தேனீர் அருந்த வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளையும் வைத்தார்.

அவர் தங்கியிருந்த வீட்டுக்காரரையும் தன் குடும்பத்தையும் அறிமுகம் செய்தபின்பு,டீ வேண்டுமா காபி சாப்பிடலாமா என்று அவரது துணைவியார் கேட்டார்கள்.டீ போதும் அதுவும் அரை கப் போதும் என்றேன்.

அதற்குள் ஊரில் இருந்து வாங்கி வந்த சோன் பப்டி வந்தது.சீட்டுக்கு பக்கத்தில் வேறு வைத்துவிட்டார்கள்.கையும் நாக்கும் ஒரு மாதிரியாகி விட அதே சமயம் "சக்கரை பண்டத்தை " கட்டுப்படுத்து என்று மூளை கட்டளையிட..

சோன் பப்டி பாதி எடுத்துக்கொள்ளவா? என்றேன்.

பரவாயில்லை,முழுவது எடுத்துங்க என்றார்.

இங்கும் பல விஷயங்களை பேசிகொண்டிருந்தோம்.அவற்றில் சில
சிங்கப்பூரில் இலக்கிய நிகழ்சிகள்
சிங்கப்பூரில் தமிழ்
தமிழ் வானொலி..

டீ வந்தது.வித்தியாசமான சுவை.ஏண்டா! அரைகப் சொன்னோம் என்று என்னை நானே நொந்துகொண்டேன்.

அவருக்கும் பல நிகழ்சி நிரல்கள் இருந்ததால் விடைபெரும் நேரமும் வந்தது.
மாலை 7.05 க்கு விடைபெற்றுக்கொண்டு வீட்டுக்கு வரும் போது மணி 8.
அடாடா அந்த நண்பர் பெயரை சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.

அது நம்ம மூத்த வலைபதிவாளர்

"சல்தா ஹை" புகழ் திரு ஆசாத்.

சிமினிக்கு வெளியே

ஒருவழியாக 220மீட்டர் உயரத்தை முடித்துவிட்டோம்.இது இந்த பிராஜட்டில் வெறும் 40% தான்.

வெளிப்புற கான்கிரீட் முடிந்த கையோடு அந்த Slipform ஐ 220மீட்டர் உயரத்தில் வைத்து கழற்றி கீழே கொண்டு வரவேண்டும்.வேலைசெய்வதற்கு தேவையான இடத்துக்காக இரும்பு பிராக்கட் மாட்டி அதன் மேல் பலகைகள் போட்டு,நடக்க சாமான்கள் வைக்க இடம் தயார் செய்தோம்.மேலே காத்து சும்மா பிச்சுக்கிட்டு அடிக்கும் அதுவும் இல்லாமல் ஏற்கனவே சொன்னமாதிரி பனை / தென்னை மரத்தின் இருந்துகொண்டு வேலை செய்வது மாதிரி ஒரு சிறிய ஆட்டம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.நாளடைவில் இது பழக்கமாகிவிடும்.இருந்தாலும் Height Fear இருப்பவர்கள் போகாமல் இருப்பது நல்லது.



Slipform இருந்த வரையில் மேலே போவதற்கும் கீழே வருவதற்க்கும் மின்தூக்கி இருந்தது.இப்போது அதை கழற்ற ஆரம்பித்துவிட்டதால் சிமினிக்கு வெளியே "Condola" என்று அழைக்கப்படிகிற ஒரு விதமான மின்தூக்கி அமைத்தோம்.இதில் கூடுதலாக 3 பேர் மட்டும் தான் போகலாம் அதுவும் காற்றுக்கேற்ற படி ஆடி ஆடி போய் சேரும்.வெளி தடுப்புகள் ஏதும் இருக்காததால் வெளி அழகை பார்த்துக்கொண்டே செல்லலாம்.
இப்படி போய்கொண்டிருந்த போது ஒரு நான் அந்த மின்தூக்கியும் காலை வாரிவிட்டது.அதை சரி செய்ய சில நாட்கள் ஆகும் என்பதால் மேலே போவதற்கு ஒரு ஏணியை தவிர வேறெதுவும் இல்லை.பாதுகாப்புக்காக எதுவும் இல்லாத திறந்த ஏணி.வேலையோ மேலே, வேலை ஆட்கள் இந்த ஏணியை உபயோகப்படுத்தி 220 மீட்டர் உயரத்தை செங்குத்தாக ஏறுவார்கள்.பாதுகாப்புக்காக ஒரு கயற்றை 45 மீட்டர்க்கு ஒரு முடி போட்டு அதில் தங்கள் பாதுகாப்பு பட்டையை மாட்டிக்கொள்வார்கள்.விழுந்தாலும் 45 மீட்டரில் வந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கலாம் அல்லவா?

இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் மிக முக்கியமான வேலை மேலே நடந்துகொண்டிருந்தது.எங்களில் யாராவது மேலே போய் அவர்கள் செய்யும் வேலையை மேற்பார்வையிடவேண்டும்.எங்கள் குழுமத்தில் ஒருவர் சிறிது வயதானவர் மற்றொருவர் இளைஞர்.இருவரும் போகமுடியாத நிலையில் நான் தயாரானேன்.பாதுகாப்பு பட்டையை மாட்டிக்கொண்டு திறந்த ஏணியில் ஏற ஆரம்பித்தேன்.தளத்தில் இருந்து ஆரம்பித்து ஒரே மூச்சில் 85 மீட்டர்,பிறகு அங்குள்ள ஒரு பிளாட்பாரத்தில் சிறிது நேரம் ஓய்வு திரும்ப 30 மீட்டர் இப்படியே முழு உயரத்தையும் தொட்டேன்.சுமார் அரை மணி நேரம் ஆனது.சுகமான அனுபவம்!!



நான் இப்படியென்றால் என்னுடன் வேலை பார்க்கும் ஒரு தொழிலாளி-மலையாளி,கீழே ஆரம்பித்து எங்கும் நிற்காமல் 220 மீட்டரில் போய் நிற்பார்.பயமே இல்லாமல் வேலை செய்பவர்கள் மலையாளிகள்.ஆனால் சம்பளம் வேலை நேரம் எல்லாம் அவர்களுக்கு தனிதான்.கட்டுப்படுத்துவது கொஞ்சம் கஷ்டம்.

இந்த கண்டோலா பற்றிய சுவையான அனுபவத்தை அடுத்த பதிவில் சொல்கிறேன்.

பட்டியல் (தொடர்சி)

அடுத்து விழுந்தது நான் தான்

ஜனவரி / பிப்ரவரி 1988யில் ஆரம்பித்து ஜூனில் முடிந்தது எனது கல்யாணம்.நான் என்ன செய்தேன் என்பதை சொல்லலாம்,அதை என் நண்பர்கள் எழுதினால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்.அவர்களும் வலைபதிய சில விஷயங்கள் வேண்டுமல்லவா?

இருந்தும் சில விஷயங்கள் மட்டும் சொல்லலாம்.விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவில் கடிதம் எழுதினேன்.கடிதம் எழுதுவது என்றால் 3,4 பக்கம் எல்லாம் இல்லை.முதல் இரண்டு வரிக்கு மேல் திணறல் தான்.ஏனோ 2 வரிக்கு மேல் எதுவும் இல்லை போல் தோன்றும்.இவுங்களுக்கு மட்டும் இல்லை,அப்பா,அம்மாவுக்கும் எழுதும் போது இதே நிலை தான்.

நான் இங்கு இவ்வளவு எழுதுவதே அவர்களுக்கு கொஞ்சம் ஜீரணிக்கமுடியாத விஷயம் தான்.என்ன செய்வது அததற்கு நேரம் வரவேண்டாமா??

மற்றபடி அவர்களிடம் இருந்து சில புகைப்படங்கள் வந்தது.அவ்வளவு தான்.

சரி அடுத்த நண்பனை கூப்பிடுவோம்..

இவர் பெயர்: சேரன், இவர் ஊர் செய்யார்-சென்னைக்கு பக்கத்தில் உள்ளது.போன தடவை பாண்டிச்சேரி போகும் போது கிழக்குக்கடற்கரை சாலையோரம் பார்த்த ஞாபகம்.அதே ஊர் தானா என்று தெரியவில்லை.

இவரைப்பற்றி 4 வருடங்களுக்கு முன்பு "ஆனந்தவிகடனில்" செதுக்கியது யார்? என்ற கட்டுரை வந்தது.இயற்கையாகவே மரங்களில் உண்டாகும் உருவங்களை சேர்த்து வைத்திருந்தாராம்.

எங்களுடன் இருந்தபோது இந்த திறமையை காட்டவில்லை.ஆனால் ஒரு சிறந்த மோனோ ஆக்டிங் கலைஞர்.பல கலைஞர்கள் குரலில் பேசி நடித்தும் காட்டுவார்.விஜயகாந்த் மாதிரி நடிக்கும் போது அவரைப்போலவே இவர் புருவமும் ஏறும், இறங்கும்.எப்போதும் ஏதோ சிந்தனைவயப்பட்டவராக காணப்படுவார்.நல்ல நண்பர்.இவர் பேட்டி வந்த போது சென்னையில் Port Trust யில் வேலை செய்வதாக வந்தது.

ஆனந்தவிகடனுக்கு எழுதி அவர் விலாசம் கொடுக்கமுடியுமா? என்று கேட்டிருந்தேன்.

பதில் இல்லை.

மூலிகை விஷயங்களில் ஒரளவு ஞானம் பெற்றிருந்தார்.பாம்பு கடிக்கு என்ன மருந்து,தேள் கடிக்கு என்ன? என்று ஒரு பூங்காவில் முளைத்திருந்த செடிகள் பேரைச்சொல்லி காண்பித்தார்.இந்த மாதிரி ஆள் எப்படி கட்டுமானத்துறைக்கு வந்தார் என்று கேட்கிறீர்களா? அது தான் விதி.
எப்படியோ இங்கிருந்து விலகி கப்பல் துறைக்கு போய்விட்டார்.

ஒரு தடவை எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தபோது பக்கத்து அறைக்கு போவதற்குள்ள கதவை தட்டினார்.ஞாயிறு மதியம் என்பதால் ராகவனும்,பத்மனாபனும் சின்ன குட்டித்தூக்கத்தில் இருந்ததால் இவர் கதவை தட்டியது கேட்கவில்லை போலும்.அவர்கள் எழுந்திருக்காததால் என் அறைக்கு வந்து சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவர்கள் வெளியே வந்ததும்..

ஏண்டா கல்யாணத்திற்கு முன்பே கதவை திறக்க மாட்டேன் என்கிறீர்களே?கல்யாணம் ஆனால் ஒவ்வொருவனும் எப்படி இருப்பீர்கள் என்று.. ஒரு சின்ன நாடகமே போட்டு மோனோ ஆக்டிங் கொடுத்தான்.சூப்பரோ சூப்பர்.

பத்மனாபன் வீட்டுக்கு போன அவன் பையன் குண்டாக இருப்பானாம்,இன்னும் போடு இன்னும் போடு என்று நன்றாக சாப்பிட்டுகொண்டிருப்பானாம்.மனைவி கதவு பக்கத்தில் இருந்துகொண்டு அவர் வீட்டில் இல்லை என்று சொல்வாராம்.

மத்தியானம் ராகவன் வீட்டுக்கு போனா,வீட்டு மேட்னியை கலைத்த கோபத்தில் எப்போது கிளம்புவான் என்று ஏனோ தானோ என்று பேசிக்கொண்டிருப்பானாம்.
மறக்காமல் ஏதோ ஒரு கோயில் குங்குமம் அவன் மனைவி கொடுப்பாராம்.

என் வீட்டுக்கு வந்த என் பையன் எடை தூக்கிக்கொண்டு Exercise செய்துகொண்டிருப்பானாம்.எங்க மேல போட்டுவானா என்று வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கவேண்டும்.

இப்படி பலவித கற்பனைகளையும் அவிழ்துவிடுவான்.

நல்ல பல கலைஞர்கள் இப்படி தளம் அமையாமல் எங்கெங்கோ சுற்றி வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதை பார்க்கும் போது-கஷ்டமாக இருந்தது.

அடுத்து: சங்கர்.

இவரும் திருச்சிக்காரர்.சாதாரணமான குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவன்.அதிகமாக பேசமாட்டான்.அந்த மெளனத்திலும் ஒரு புரிதல் இருக்கும்.இவனுடன் பல siteகளில் வேலை பார்த்தேன்.இப்போதும் L&T-ECCயில் பங்களாதேஷில் இருப்பதாக கேள்வி.

இன்னும் பலர் இருப்பதால்,அவர்களை பற்றி வேறொரு சமயத்தில் அங்கங்கே
எழுதுகிறேன்.

திரும்பப்போவாம் சிமினி உள்ளே!!

அடுத்த பதிவில்.

ரெடிமேட் ஆர்கிடெக்ட்

நேற்று ஒரு நண்பனிடம் இருந்து வந்த இந்த மெயிலில் வந்த படத்தை பாருங்கள்.




நாம் கேள்விப்பட்டவரையில் முன்னமே தயாரித்து உபயோகிப்பதற்காக தயார் நிலையில் உள்ள பொருட்கள் சந்தையில் மிக மிக அதிகம்.

அந்த வகையில்..

வீடு கட்டி தரும் நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் அதன் வரைப்படத்தை 2D அல்லது கணினியில் போட்டு முடிந்தவரை 3Dயில் காண்பிப்பார்கள்.
வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அந்த நினைப்பு சுற்றி சுற்றி ஓடும்.

அறைக்கு இந்த நிறம் போட்டா நல்லா இருக்குமே,ஜன்னலை இப்படி மாத்தினா சூப்பராக இருக்குமே என்ற எண்ணங்கள் ஓடினாலும் அதை செயல் படுத்த முடியாத நிலமைதான் மிஞ்சும்.ஏனென்றால் உங்கள் கையில் எதுவும் இல்லையே!!

இந்த குறையை போக்க வந்த மென்பொருள் தான் இது.

மேலும் தெரிந்துகொள்ள இங்கே இருக்கு விஷயம்.

இதை கணினியில் நிறுவியபிறகு உங்கள் தேவைக்கு ஏற்ப நில அளவை தேர்ந்தெடுத்து உங்கள் வீட்டை நீங்களே கட்டலாம் கணினியில்.தேவையான வீட்டின் அளவு தேர்தெடுத்த பிறகு அதற்கு வேண்டிய கட்டுமான சாமான்கள் எவ்வளவு என்று தெரிந்துகொள்ளலாம்.

வாஸ்து நம்பிக்கை உள்ளவரா?அதற்கும் இதில் வழி உள்ளது.

மொத்ததில் ஒரு வீடு வாங்கப்போகும் முன்பு இதை வாங்கி உபயோகித்தால் உங்கள் கனவு இல்லம் உங்கள் கணினியில்.

இதை எங்கு வாங்குவது?

designschakkara/at/hotmail.com-மேல் விபரங்களுக்கு இங்கு கேட்கவும்.இவர்கள் அலுவலகம் சென்னையில் உள்ளது.

மேலே போட்டிருந்த படம் இவர்கள் கோவையில் போன வாரம் நடந்த கண்காட்சியில் போது Hinduவில் எழுதியிருந்தார்கள்.

முயற்சி செய்தவர்கள் போடுங்கள் உங்கள் அனுபவங்களை.

துபாயிடம் இருந்து பறிப்பு

இன்று காலை தமிழ் செய்தியில் கேட்டது



தொடர்ந்து 19 வது ஆண்டாக சிங்கப்பூர் விமான நிலையம் உலகத்தில் தலைசிறந்த விமான நிலயமாக பிரிட்டிஷ் மற்றும் ஐரோப்பிய நிறுவனங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அதோடில்லாமல் திறந்தவெளி சுங்கை தீர்வில் இதற்கு முன்பு முதல் இடத்தில் இருந்த துபாய் விமானநிலையத்தை கீழே இறக்கிவிட்டு அந்த இடத்தையும் இந்த விமான நிலயம் பெற்றுள்ளது.

சின்ன நாடு,

சிறிய ஜனத்தொகை,

பல இனம்,

தேசிய இயற்கை வளம் இல்லை,

குடிதண்ணீருக்கு வேறு நாடுகளை பார்க்கவேண்டிய நிலமை.(5 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூட)

விவசாயம் கிடையாது.

இப்படி பல குறைபாடுகள் சில வேற்றுமைகள் இருந்தும் எப்படி இவர்களால் சாதிக்கமுடிந்தது?

கற்போம் இவர்களிடம் இருந்து.

தெரியாதைதான் கற்கமுடியும்.

திறமை காட்டி உலகை தன்பக்கம் சிறிது திரும்பிப்பார்க்க வைத்த இந்த மக்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தையும் வியக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை.

முடிந்தால் நமது நாட்டின் ஒரு சிறிய பகுதியையாவது இந்த மாதிரி மாற்றிக்காட்டவேண்டும்.

இது என் சிறிய அவா கூட!!

"பட்டியல்"

போன பதிவில் ஒரு நண்பனின் சோகக்கதையோடு முடிந்தது.

இனி வருபவற்றை பார்ப்போம்.

மேட்டூர்,எங்கள் வீட்டில் மொத்தம் 8 பேர் தங்கியிருந்தோம்.

ஹாலில் நான்,பக்கத்து அறையில் பத்மனாபன்,ராகவன்.

பத்மனாபன் திருச்சிக்காரர்.மிகவும் ஜோவியலான பேர்வழி.அவர் Shiftயில் இருந்தால் வேலை நடப்பதே தெரியாது.ஏதாவது அரட்டை செய்துகொண்டிருப்பார்.வாழ்கையை சுலபமாக வாழக்கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.
கொஞ்சம் பருமன் -அதுவும் உயரம் கொஞ்சம் கம்மி என்பதால் பருமனாக தெரியும்.
இப்போது டெல்லியில் ஏதோ ஒரு கம்பெனியில் இருக்கிறார்.எங்கெங்கோ தேடி கண்டுபிடித்து,3 வருடங்களுக்கு முன்பு கொடுத்த mail க்கு இன்னும் பதில் போடமுடியாத அளவுக்கு பிசியாக இருக்கிறார்.

மேட்டூரில் வேலை பார்க்கும் போது அந்த Site யில் பலர் மதில் மேல் நின்றுகொண்டிருந்தோம்.அதான்!!பலருக்கு கல்யாண வயது.

அதில் முதல் -பத்மனாபன்.

நிச்சயம் ஆகி சுமார் 8 மாதங்கள் கழித்து கல்யாணம்.
சில சமயம் புகைப்படத்துடன் கடிதம் வரும்.அது அவருடைய கனாக்காலமாக இருந்தது.ஜீப்பில் போதும் வரும் போதும் கிண்டலும் கேலியாக இருந்தது.

கல்யாணம் முடிந்து வந்தவுடன் மத்தியான சாப்பாடு 5 அடுக்கு கேரியரில் வரும்.சாப்பாடு சும்மா அட்டகாசமாக இருக்கும்.அவர் மனைவி ஒரு அருமையான Cook.

வழக்கம் போல் கல்யாணம் முடிந்தவுடன் வரும் கதைகள்/நிஜ சம்பவங்கள் இவரிடம் இருந்தும் வந்தது.

அதில் பதியக்கூடியது இதுவும் ஒன்று

"என்ன பத்து(செல்ல பெயர்)?முதலிரவு எல்லாம் எப்படி?"-சக நண்பர் கேட்க

"அத ஏண்டா கேட்கிறீங்க?"

"ஏதோ கொஞ்சம் நேரம் பேசிய பிறகு,என் மனைவி கேட்டாள்"

"நமக்கு குழந்த பிறக்கும் சமயத்தில் நான் செத்துப்போய்டா என்ன செய்வீங்க?"

எனக்கு பயங்கர கோபம்-இதைப்பற்றி பேச இதுவா நேரம் என்ற கோபத்தில்

"பாடை கட்டுவேன்" என்று கிண்டலாக சொல்லிவிட்டேன் என்றார்.

முதலிரவு சமயத்தில் இப்படி ஒரு சம்பாஷனை நடந்தால் எப்படியிருந்திருக்கும் என நினைக்கும் நேரத்தில் இதை அப்படியே light க எடுத்துக்கொண்டு கிண்டலாக பதில் சொன்ன நண்பனை மறக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அடுத்து விழுந்தது-ராகவன்

இவருக்கு நாங்கள் வைத்திருக்கும் செல்லப்பெயர் "குங்குமப்பொட்டு"
இவர் கல்யாணம் நிச்சயமாகி அந்த நாளுக்கு காத்திருக்கும் நேரத்தில்,வருங்கால மனைவியிடம் இருந்து வரும் கடிதங்களில் தவறாமல் ஏதாவது கோயில் குங்குமம் இருக்கும்.

அவ்வளவு பக்தி-வருங்கால கணவனிடம்!!

நான் என்னென்னவோ எழுதுகிறேன்,எனக்கு குங்குமம் தான் வருகிறது.நான் கேட்பதற்கு பதில் வரமாட்டேன் என்கிறது என்று புலம்பிக்கொண்டிருப்பான்.

இப்போது சென்னையில் தனி கட்டுமானத்துறை கம்பெனி நடத்தி வருகிறான்.இவனும் கடிதம் எழுதுவது mail கொடுப்பது என்பதில் எப்போதும் சுணக்கம் தான்.

ஏண்டா பதில் போடவில்லை என்றால்?

பத்து வருடத்துக்கு முன்பு போட்ட கடிதத்தை காண்பித்து
இது அப்படியே பையில் உள்ளது.தினமும் பதில் போடத்தான் நினைக்கிறேன்.முடியவில்லை என்பான்.

பதில் போடாததால் வெறுப்பு இல்லை,அது அவனுடைய குணம் என்று தெளிந்ததால் எதிர்பார்பதை குறைத்துக்கொண்டுள்ளேன்.

அடுத்த Jump

நான் தான்.:-))

திரு.அருணாச்சலம்(சீர்காழி)

ஊருக்கு போய் திரும்பியதும் அவர் போய் பார்த்ததை சொன்னார்.அவர் மனைவி அந்த பெண்வீட்டுக்கு போய் சாதரணமாக பேசி வந்ததும்,தாரளமாக தொடரலாம் என்றார்.
இப்போதைய என் மனைவியை அன்று அவருடைய வீட்டில் பார்க்கமுடியவில்லை என்றாலும் ஏதோ ஒரு தட்டச்சு இன்ஸ்டியூட்டில் பார்த்துவிட்டு வந்து "Ok" சொன்னார்.

இதை எதற்கு சொல்கிறேன் என்றால் அவர்மீது இருந்த எனக்கு இருந்த நம்பிக்கை.எதுவும் தவறாக போகாது,அதுமட்டும் இல்லாமல் அங்கு அவருக்கும் இருந்த மதிப்பு & நல்ல பெயர்.

இப்படி நான் அவுங்களை நூல் விட்டு பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது என்னை அவர்கள் கயறு விட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பது கல்யாணம் முடிந்தபிறகு தெரிந்தது.அது மற்றொரு சமயத்தில்.

மேட்டூரில் வேலை முடிந்தபிறகு அவர் காக்கிநாடா போக எனக்கும் அங்கேயே வாய்ப்பு வந்தது.

எதிர் எதிர் வீடு.என் மனைவிக்கும் அவர் மனைவிக்கும் நல்ல புரிந்துணர்வு இருந்தது.இங்கு தான் நான் இவரை கடைசியாக பார்த்தது.
இந்த வேலை முடிந்தபிறகு நான் ஒரு பக்கம் அவர் ஒரு பக்கம் போனதால் தொடர்பு விட்டுப்போனது.

கொஞ்ச நாள் கழித்து அவர் மலேசியா போய்விட்டதாக செய்தி கிடைத்தது.அதுவும் இதே கம்பெனி அவரை அங்கு அனுப்பியது அவரின் வேலை திறமைக்கு ஒரு சான்று.ஏனென்றால் இந்த மாதிரி வெளிநாட்டு வேலைக்கு இங்கு யார் நன்றாக வேலை செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு அடிக்கும் ஒரு பம்பர் பரிசு இது.

ஆனால் இவருக்கோ... ..

அவர் போன 2 மாதங்களில் என்னுடைய பேரும் அந்த பிராஜட்டில் அடிபட,என்னுடைய கடவுச்சீட்டு எல்லாம் தயார்படுத்தச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

நடுவில் மற்றொரு வேலை அவசரமாக செய்யச்சொல்லி என்னை வடக்கே அனுப்பினார்கள்.அது முடிந்த பிறகு சென்னை அலுவலகத்துக்கு வந்து பிறகு மலேசியா கிளம்பவேண்டும்.

நான் இப்படி ஒரு வலைப்பூ உங்கள் அனுமதியில்லாமல் எழுதியுள்ளேன் படித்து பாருங்கள் என்று சொல்லலாம் என்றால்..

அதற்கு தேவையே இல்லாமல் ஒரு சின்ன விபத்தில் காணாமல் போய்விட்டார்.

கிழக்கு மலேசியா-குச்சிங் நகரம்-ஏப்ரல் 1992 ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பக்கத்தில் உள்ள ஒரு ஆலயத்துக்கு போகலாம் என்று வேனில் செல்லும் போது ஒரு திருப்பத்தில் குப்பை லாரி மோதி பொட்டில் அடிபட்டு சில மணி நேரங்களில் போய் சேர்ந்துவிட்டார்.பக்கத்து சீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு சிறிய காயம் தான்.

வெறும் 39 வயதில் ஆட்டம் முடிந்தது.

இது இப்படி சோகமாக முடிந்தது என்றால் அடுத்த நண்பர் மிகவும் வித்தியாசமானவர்.

அது அடுத்த பதிவில்.

மேட்டூர் நண்பர்கள்(1987-1988)

மேட்டூர் வந்த போது நான் பிரம்மச்சாரியாக இருந்ததால் "செட்ராஸ்"அருகே கம்பெனி பார்த்த ஒருவீட்டில் 8 பேர் தங்கியிருந்தோம்,பக்கத்திலேயே Mess,அதனால் சாப்பாட்டுக்கும் பிரச்சனையில்லை இல்லாமல் இருந்தது.

காலை மாலை இரு வேலைகளிலும் ஜீப் வந்து அழைத்துப்போய் திரும்ப கொண்டுவிடும்.
இந்த Site யில் அமைந்த சில நண்பர்களை பார்த்துவிட்டு பிறகு சிமினி பக்கம் வருவோம்.

அலுவலகம் என்னும் போது அதில் முதலாவாதாக ஞாபகம் வருவது "திரு.s.அருணாச்சலம்." இவர் சொந்த ஊர் சீர்காழி,வாய்காங்கரை தெரு (Canal Street).புத்தூர் பாலிடெக்னிக்கில் சிவில் முடித்துவிட்டு ECCக்கு வந்தவர்.இவரும் என்னைப்போல் அரசாங்கம் சார்ந்த வேலையில் கொஞ்ச நாட்கள் இருந்துவிட்டு ECC க்கு வந்ததாக ஞாபகம்.எனக்கு 3 அல்லது 4 ஆண்டுகள் முன்பே இங்கு சேர்திருந்தார்.


இடதுபக்கம்:ஜோதி நடுவில்:அருணாசலம் வலது பக்கம்:நான்
என்னுடைய முதல் Site யில் அலுவலகத்தில் அவரிடம் பணி கற்றுக்கொண்டு அவருடனேயே வேலை செய்தேன்.ரொம்ப அனியாயத்துக்கு பொறுமைசாலி.பல அதிகாரிகள் தங்கள் கோபங்களை சுலபமாக இவரிடம் காட்டியும் ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரியிருந்து சமாளிப்பார்.

பக்கத்தில் இருக்கும் எனக்கு பொருக்கமுடியாது.
என்ன "அருணாசலம்,அவர் வந்து இந்த மாதிரி கத்திட்டு போரார் நீங்க சும்மா இருக்கீங்க? சொல்ல வேண்டியது தானே அதை நீங்கள் பண்ணவில்லை என்று".
வெறுமனே ஒரு சிரிப்பை விட்டுவிட்டு தொடர்ந்து வேலையை பார்ப்பார்.இது தான் அவர் குணம்.கை சுத்தம். பல பெரியவர்களிடம் வேலைசெய்து நல்ல பேர் எடுத்திருந்ததாலும் பல அதிகாரிகளும் அவருடைய வேலை திறனுக்காகவே அவரை வைத்துக்கொள்வார்கள்.இவர் இந்த வேலைக்குத்தான் என்று முத்திரை குத்தமுடியாத மனிதர்

என்னுடைய முதல் siteக்கு பிறகு நான் எங்கெங்கோ சுத்தியபிறகு இவரை மேட்டூரில் சந்தித்தேன்.அப்போது தான் கல்யாணம் செய்துகொண்டிருந்தார்,கொஞ்சம் "காலம்" கடந்த பிறகு.

நாங்கள் இருவரும் ஒரே Siteயில் இருந்தாலும் வெவ்வேறு Projectயில் இருந்தோம்.எனக்கு சிமினி அவருக்கு கூலிங் டவர்.அருகில் இருந்தாலும் எப்போதாவது தான் பார்த்துக்கொள்வோம்.

ஒரு தடவை
ஆந்திராவில் இருந்த போது..
ஊருக்கு வருவதற்காக ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தேன்.
அப்போது ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது "என்ன ஆத்துல ஏதாவது பொண்ணு பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டாளா?" என்றார்.

தெரியலை.தங்கைக்கு முடித்த பிறகு தான் என்றேன்.

சரி நீ போகும் வழியில் மதுராந்தகம் இறங்கி இந்த லெட்டரை எனக்கு தெரிஞ்சவா "ஏரி காத்த ராமர்" கோயிலுக்கு எதிர்தமாதிரி ஆத்தில் இருக்கா,கொடுத்துட்டு போ-என்றார்.கூடுதலாக அவாத்தில் ஒரு பெண் இருக்கா பாத்துக்கோ,பிறகு பேசிக்கலாம் என்றார்.

போனேன்,கொடுத்தேன், கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு கிளம்பிவிட்டேன்.அந்த மாமா, "இது எங்காத்துக்காரி" என்று மாமியை காண்பித்துவிட்டு,பொண்ணை கண்ணில் கூட காட்டவில்லை.வீட்டில் இருந்த வெளிச்சத்துக்கு காண்பித்திருந்தாலும் தெரிந்திருக்காது.ஒரு வேளை நான் போன சமயத்தில் அவுங்க வீட்டில் இல்லையோ என்னவோ?

நான் என்ன பெண் பார்க்க வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டா போனேன்?அவுங்க பொண்ணை கூப்பிட்டு காண்பிக்க!!

பிறகு அது அப்படியே போய்விட்டது.

எனக்கும் வெவ்வேறு இடங்களில் வேலையிருந்ததால் இது சுத்தமாக மறந்துவிட்டது.
அதற்கு பிறகு மேட்டூர் வந்தபிறகு திரும்பவும் ஒரு ஜாதகம் சீர்காழில் இருந்து வந்திருப்பதாக வீட்டில் இருந்து கடிதம் வந்தது.

அப்போதெல்லாம் ஏது தொலைபேசி ஒரு சாதாரணமான குடும்பத்துக்கு..

சீர்காழி என்றதும் இவர் ஞாபகம் தான் வந்தது.அதுவும் அந்த சமயத்தில் இவர் அங்கு போவதாக இருந்ததால் விபரங்கள் சொல்லி அனுப்பியிருந்தேன்.
"பொண்ணு எப்படி? என்னோட வேலைக்கு ஒத்துவருமா? என்று சும்மா விஜாரித்து வாருங்கள்" என்று.

காரணம் சொல்லவேண்டாம்,பிறகு முடியாவிட்டால் உங்களுக்கு கெட்டபேர் அதனால் சாதரணமாக விஜாரித்து பொண்ணையும் பார்த்துவிட்டு வாருங்கள் என்றேன்.

பார்த்தார்களா? இல்லையா?

அடுத்த பதிவில்..

பரமபதம்

சுமார் 2 மாதங்கள் சேமித்ததற்கு "கிடைத்தது" என்று போன பதிவில் சொல்லி முடித்தேன்.

அது இது தான்.

இந்த பிராஜட் தொடங்கிய சமயத்தில் எங்கள் சென்னை கிளையில் "பரிந்துரைக்கு சன்மானம்" என்ற புது கொள்கையை கொண்டுவந்தது.
அதன்படி Site யில் கண்டுபிடித்து வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தும் "கண்டுபிடிப்புகளுக்கு" சன்மானம் வழங்கப்படும் என்று.

இப்படி ஒன்று இருக்கிறது என்று பல நாட்களுக்கு பின்பு தான் தெரியவந்தது.

அதற்கு முன்பே என் உயர் அதிகாரி "திரு.U.R.ஹரிஹர சுப்பிரமணியம்" என்பார் அதற்கு தேவையான கடிதங்களை,முயற்சிகளையும் விவரித்து அவரே தயாரித்து எங்களது மெயின் அலுவலகத்துக்கு அனுப்பியிருந்தார் போலும்.

சில மாதங்கள் கழித்து அதை அங்கிகரித்து கீழே போட்டுள்ள மாதிரி கம்பெனி "News Letter" யில் போட்டு Rs 5000/- கொடுத்தார்கள்.



இதன் வெற்றிக்கு நான் மட்டும் பொருப்பள்ள.என்னுடன் வேலை பார்த்த சக ஊழியர்கள்,தொழிலாள நண்பர்களுக்கும் இதில் நிறைய பங்குள்ளது.

இதை எனக்கு உறைக்க வைத்தான் ஒரு நண்பன்.அதை எப்படி/எங்கே என்று பார்ப்போமா?

இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்தவுடன் ஒரு சின்ன மீட்டிங் Site உள்ளேயே எங்கள் தலைமை அதிகாரி ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.எல்லோரும் சிலாகித்து பேசி முடிந்த பிறகு..

வெங்கடேசா "இந்த பணம் உன்னுடைய உழைப்பில் மட்டும் வந்தது அல்ல,உன்னுடன் வேலை செய்த சிலரின் பங்குள்ளது அதனால் இதை அவர்களுடன் பங்கு போட்டுக்கொள்வது தான் சிறந்தது" என்றான் என் நண்பன்.இவரை "நண்பன்" என்ற பொட்டிக்குள் அடைப்பது அவ்வளவு சரியல்ல இருந்தாலும் இப்போதைக்கு அப்படியே வைத்துக்கொள்வோம்.

ஒரு நண்பனுக்கு அழகு தவறு செய்யும் போது "இடித்துரைக்கவேண்டும்".அதைத்தான் அவன் செய்தான்.
என்னுடைய ஆரம்ப கால L&T-ECC வாழ்கையில் இருந்து என்னை பார்த்துக்கொண்டிருக்கான்.

அதுவும் பிற்காலத்தில் அவருடைய ஊரில் இருந்து என்னுடைய மனைவியும் வந்தார் என்பதால் அவர்மீது ஒரு Soft Corner.

சரி,அவர் சொன்னமாதிரி பணத்தை பங்கு போட்டுக்கொண்டாயா?

நான் கேட்காத,எதிர்பார்க்காத பணம் கிடைத்தபோது அதை அவர்களுடன் பங்கிட்டுகொள்வது தானே ஞாயம்.அதைத்தான் செய்தேன்.எவ்வளவு என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை.

இந்த அங்கீகாரம் தான் என்னுடைய ECC வாழ்க்கையில் முதல் மையில் கல்.

பரமபத்தில் ஏணியை மிதித்தேன்.

கொஞ்சம் பொருத்துக்கொள்ளுங்கள்--சுய விளம்பரமாக இருக்கிறது இது.

இதை எதற்கு போடுகிறேன் என்றால்,கட்டுமான துறையில் கூட இந்த மாதிரியான "தட்டிக்கொடுத்தல்" நடைமுறைக்கு வந்தது என்பதை காண்பிக்கதான்.

இந்த "Suggestion Scheme" இன்றளவும் பல கம்பெனிகளில் வெற்றிகரமாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.சின்ன கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் பல வெற்றிகள் அடையப்பட்டுள்ளன.அதற்கு இது ஒரு உதாரணம்.

எல்லா துறைகளில் சொல்வது போல்,கண்ணையும் காதையும் திறந்து வைத்துக்கொண்டாலே, பல பரிந்துரைகள் வெற்றி பெற வாய்ப்பு உண்டு.

மேட்டூர் பற்றி எழுதிய தொடரில் எங்களுடைய Client பற்றி எழுதியிருந்தேன்.மேலும் வரும் தொடர்களில் என்னுடன் பணிபுரிந்த
இன்னும் பல சுவாரஸ்யமானவர்களை பற்றி எழுத உள்ளேன்.

அடுத்த பதிவுக்கு வாருங்கள்.

"பளிச்"

இந்த தலைப்பை போன பதிப்பில் பின்னூட்டம் இட்ட திருமதி.துளசியிடம் இருந்து கடன் வாங்கியுள்ளேன்.

பறவைப்பார்வையில் சிமினியின் உட்பகுதி-பாதிதான் காட்டியுள்ளேன்.


வழி பிறந்தது என்று போன பதிவில் சொல்லியிருந்தேன்...

ஆதாவது செங்கல் சுவர் கட்டும்போது சில சமயம் துவாரங்கள்( Openings) விட வேண்டியிருக்கும்,அந்த மாதிரி இடங்களில் கொத்தனார் சில கற்களை வைத்து அதற்கு சிமின்டு கலவை போடாமல் வெறும் மணல் மட்டும் போட்டு அல்லது அது கூட இல்லாமல் வெறும் கல்லை மாத்திரம் வைப்பார்கள்.

இப்படி வைப்பதனால் தேவைப்படும்போது மிக சுலபமாக அதை எடுத்துவிட்டு ஜன்னலோ இல்லை வென்டிலேட்டரோ வைத்துக்கொள்ளலாம்.உடைக்கும் செலவு,கல்லின் செலவை மிச்சப்படுத்தலாம்.இதை "பொய் கல்" என்று சொல்வார்கள்.இந்த மாதிரி ஒர் நடைமுறை இருப்பதை இந்த வேலை செய்வதற்கு சுமார் 3 வருடங்கள் முன்பு ஒரு Meeting நடக்கும் போது எங்கள் தலைவர் சொன்னது ஏதோ ஒரு மூலை(ளை)யில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"பளிச்"

இந்த கார்பல் கம்பி வெளியே தெரிய ரம்பித்து 10 மணி நேரத்துக்குள் கான்கிறீட்டை கொத்தி,கம்பி கட்டி & சாரம் அடித்து கடைசியாக கான்கிரீட் போடவேண்டும்.
முதல் வேலை-கான்கிரீட்டை உடைப்பது.அந்த சின்ன இடத்தில் பல ட்களை வைத்து வேலை பார்த்தாலும் குறைந்தது 6 மணி நேரம் கும்.இதை குறைத்தாலே பாதி கிணறு தாண்டிய மாதிரி என்று தெரிந்தது.அப்போது தான் மேலே சொன்ன "மணல்-பளிச்" வந்தது.தாவது திரும்ப நிமிர்க்ககூடிய கம்பியை கான்கிறீட் போட்டு மூடாமல் மணலை போட்டு மூடவேண்டும்.சின்ன சின்ன பிளைவுட்டை வைத்து கானிகிரீட்டை தடுத்து மீதமுள்ள இடத்தில் மணலை கொட்டினோம்.

படத்தைப் பார்க்கவும்.(Plan-பறவைப்பார்வையில்)


10மணி நேரம் கழித்து அந்த இடம் வெளியே வந்தவுடன் தண்ணீர் குழாய் மூலம் அதை கழுவிவிட்டால் முடிந்தது கதை.இதை செய்வதற்கு அரை மணி நேரம் கூட காது.

5 1/2 மணி நேரம் மிச்சம் பிடித்தாயிற்று.

கம்பியை நிமிர்த்துவது,கட்டுவது,சாரம் அடிப்பது என்ற மற்ற வேலைகள் சுலபமாக எங்கள் தேவைக்கு ஏற்ற மாதிரி அமைக்கமுடிந்தது.

நிமிர்த்து கட்டிய கம்பியை படத்தில் பார்க்கவும்.(பறவைப் பார்வையில்)



இது அவ்வளவும் என்னுடைய "பாஸ்"க்கு சொல்லப்பட்டது அதோடு இல்லாமல் எங்கள் Client யிடம் சொல்லி தேவையான அனுமதியையும் வாங்கினோம்.அவர்களும் அவ்வளவு சீக்கிரம் கொடுக்கவில்லை.முதல் தடவை பார்ப்போம் சரியாக வந்தால் மற்ற உயரங்களிலும் போடலாம் என்றார்கள்.முதலில் சொன்ன திரு.சத்தியமூர்த்தியின் பங்கும் இதில் உள்ளது.

இது போட்டால் தான் இதன் தொடர்புள்ள வேலைகளை முன்னமே ஆரம்பிக்க முடியும்.
முதல் தடவை அந்த லெவலை நெருங்கும் போது என்னுடைய shift மாறிப்போனது.சக மேற்பார்வையாளரிடம் கொடுத்துவிட்டு போனேன்.

அந்த சக மேற்பார்வையாளர் பெயர் "ஹரிஸ் சிங் ராவத்"-அப்போது தான் பாலிடெக்னிக் முடித்துவிட்டு நைனிடாலிருந்து மேட்டூருக்கு வந்திருந்தான்.தமிழ் சுத்தமாக தெரியாது.சாப்பாடும் ஒத்துவரவில்லை.எனினும் எங்களுடன் ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டான்.

எல்லாம் சரியாக இருந்தாலும் எவ்வளவு முனைப்புடன் செய்வார்கள் என்ற சந்தேகத்துடனே வீட்டுக்கு போனேன்.

மறுநாள் வேலைக்கு போன போது சந்தோஷமான செய்தி சொன்னார்கள்.25 இடங்களில் போட வேண்டியது 16 இடங்களில் மட்டும் தான் முடிந்தது.முதல் தடவை என்பதால் சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள்.

பிரச்சனைகளை களைந்த பிறகு... சுமூகமாக எல்லா மட்டங்களிலும் போட்டோம்.இதன் விளைவாக நாங்கள் சேமித்த நாட்கள் சுமார் 60.

1988-நவம்பர் மாதம் வாக்கில் 220மீட்டர் உயரத்தை வெற்றிகரமாக தொட்டுவிட்டோம்.
பலர் முகங்களில் சந்தோஷக்களை தாண்டவமாடியது.

சுமார் 2 மாதங்களை சேமித்தாயே ஏதாவது கிடைத்ததா?

கிடைத்தது. அது அடுத்த பதிவில்.

சிமினி-விளக்கம்.

இரண்டாவது முறையாக கான்கிரீட் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாகவே எந்தெந்த வேலைகளில் கவனம் செலுத்தி இழந்த காலத்தை பிடிக்க முடியும் என்று எங்கள் மேலதிகாரிகள் விவாதம் நடத்த தொடங்கினார்கள் அது அப்படியே எங்கள் நிலைக்கும் வந்தது.
பலர் பலவித யோஜனைகளையும் முன்வைத்தபோது என்னுள்ளும் ஒரு யோஜனை தோன்றியது.அந்த யோஜனை சொல்வதற்க்கு முன்பு நான் Training எடுத்த டெல்லி site பக்கம் மீண்டும் ஒரு தடவை போய்விட்டு வருவோம்.அங்கு நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை வேண்டுமென்றே எழுதாமல் விட்டுவிட்டேன்.இங்கே போடுவதற்காக.

அது இது தான்..

டெல்லியில் இருந்தவர்களில் ஒரு தமிழ் மேற்பார்வையாளர், பெயர்:சந்திரசேகர்.வயதில் இளையவர்.
அவருக்கு கம்பிகட்டும் வேலைகளை மேற்பார்வையிடும் பணி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.அதில் ஒரு சிறிய சிக்கல் அதற்காக சில வேலை ஆட்களை வைத்துக்கொண்டு அதனுடைய Modelஐ கீழே கட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
ஏதோ வேலையாக நான் கீழே போனபோது வேலை மும்மரத்தில் இருந்த அவரைப்பார்த்து என்ன ஏதாவது பிரச்சனையா? என்றேன்.

அதற்கு முன்னால்..

கீழே உள்ள படத்தை பாருங்கள்,



இது சிமினியின் குருக்கு வெட்டு தோற்றம்,தாவது சிமினியை குருக்காக வெட்டி பார்த்தால் இப்படி தான் இருக்கும்.
சின்ன சின்ன கட்டமாக உள்ளவைக்களுக்கு Corbel என்று பெயர்.இது நாங்கள் இப்போது கட்டிக்கொண்டிருக்கும் கான்கிரீட் சுவற்றின் உள் பக்கம் சுமார் 30 செ.மீ அளவுக்கு வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும்.

படத்தை பார்க்கவும்.



அதை இப்போது பண்ண முடியாததால் அதற்கு வேண்டிய கம்பிகளை மடக்கி வைத்து சுவர் கான்கிரீட் போடுவோம்.பிறகு அது வெளியே வந்த பிறகு அந்த இடத்தை கொத்தி கம்பியை வெளியே எடுத்து தேவையா அளவுக்கு போட்டுக்கொள்வோம்.இந்த Corbel கான்கிரீட் போட இப்போது நேரம் கிடைக்காது என்பதால் அதை இந்த வெளிச்சுவர் வேலை முடிந்த பிறகு தனியாக வேறு முறையில் கட்டுவோம்.அதை பிறகு சொல்கிறேன்.

ஆமாம் எதுக்கு இந்த கார்பெல்?

சிமினி கட்டுமான தொழிற் நுட்பத்தில்,முதலில் வெளிச்சுவர்(இதைத்தான் Slipform முறையில் கட்டுவோம்),பிறகு இந்த கார்பெல்.கார்பெலுக்கு மேல் ஒரு பீம்.அந்த பீமுக்கு மேல் Fire Brick Work.படத்தை பார்க்கவும்.



Slipform நடந்துகொண்டிருக்கும் போது இந்த வெளி/உள் சுவரில் இருந்து நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் எதையும் இப்போது போட முடியாததால் மேலே சொன்ன மாதிரி தான் கட்டுமானத்தை நடத்தவேண்டும்.
இப்படி பார்க்கையில் ஒரு வேலை முடிந்த பிறகு தான் அடுத்த வேலையை ஆரம்பிக்கமுடியும்.இந்த மாதிரி சமயத்தில் இழந்த 3 மாதங்களை எப்படி ஈடுகட்டுவது?

திரும்ப சந்திரசேகர் பக்கம்.

சந்திரசேகருக்கு இந்த கார்பெல் கம்பி வைப்பதில் தான் பிரச்சனை.அதை திரும்ப சரியாக எடுக்கவேண்டும் என்பதால் ஏதோதோ யோசித்து ஒரு வழியாக கொண்டு வந்திருந்தான்.அப்போது ஏதோ ஞாபகத்தில்" வெங்கடேசா,இதை இப்போதே Slipform ஓடும் போதே போடுகிறமாதிரி இருந்தால் எப்படியிருக்கும்?"என்றான்.
அப்போது வழி தெரியாததால் மறந்துவிட்டோம்.

ஆனால் மண்டை உள்ளே ஏதோ ஒன்று தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.எப்போதோ யோசித்த கேள்விகளுக்கு எப்போதோ விடை தந்துகொண்டிருக்கிறது.அது தான் இப்போதும் தந்தது.

வழி பிறந்தது.

என்ன அது என்பதை அடுத்த பதிவில்.

மூன்று மாதத்திற்கு பிறகு

மேட்டூர் அநுபவங்கள்(1) &(2)

பழைய கான்கிரீடை உடைத்துவிட்டு புதிதாக போட்டு திரும்ப Slipformஐ தேவையான இடத்தில் மாறுதல்கள் செய்துவிட்டு ஆரம்பித்தோம்.

போனதடவை சூடுபட்டுக்கொண்டதால் இந்த தடவை கான்கிரீட் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே சிமின்ட் மூட்டையில் உள்ள சிமின்ட்ஐ நன்கு சோதனை செய்து பிறகு ஆரம்பித்தோம்.

24 மணிநேர வேலை என்பதால் எங்கள் குழுவை இரண்டாக பிரித்து,ஒவ்வொரு குழுவும் 12 மணி நேரம் வேலை பார்த்தோம்.15 நாட்களுக்கு பின்பு Shift மாறவேண்டும்.அன்று மாத்திரம் 18 மணி நேர வேலை.

உடனே கணக்கு போடாதீங்க!! செம ஓவர் டைம் கிடைத்திருக்கும் என. ஒரு பைசா கிடையாது.நேரத்துக்கு டீயும் பிஸ்கட்டும் தான்.

ஒரு டீமில் கீழே ஒரு பொறியாளர்,ஒரு ·போர்மேனும் இருப்பார்கள்.இவர்களுடைய வேலை கான்கிரீட் மெசின்கள் ஒழுங்காக வேலை செய்கிறதா,அளவாக தண்ணீர் விட்டு கலக்குகிறார்களா மற்றும் ஜல்லி,மணல் மற்றும் சிமின்ட் தேவையான அளவு உள்ளதா என்று பார்க்கவேண்டும்.

மேலே தேவைப்படுகிற கான்கிரீட்டு,கம்பி & தேவையான Shutters கீழேயிருந்து Lift மூலம் தான் போகும்.அதே Lift ட்களும் உபயோகிப்பதால் அதையும் ஒழுங்கு படுத்தவேண்டும்.அவ்வப்போது கான்கிரிடின் தரக்கட்டுப்பாட்டுக்காக சின்ன சின்ன க்யுபு(Cubes) போடுவார்கள் (படத்தைப் பார்க்க).அதையும் கவனிக்கவேண்டும்.



அப்படியே மேலே போவோம்..

இங்கு தான் கான்கிரீட் போடுவார்கள் அதற்கு முன் இதன் அமைப்பை தோராயமாக சொல்லுகிறேன்.இந்த Slipform முன்றடுக்கு கொண்டது.
மேல் அடுக்கு:இங்கு தான் Lift மூலம் கான்கிரீட் வரும் இடம்.மேலே வருகிற கான்கீரிட்டை ·பனல் மூலம் Tube வழியாக இரண்டாவது தளத்திற்கு வரும்.கம்பி கட்டும் வேலையும் பாதி இங்கிருந்தும் 2வது தளத்தில் இருந்தும் நடக்கும்.

நடுத்தளம்:இதில் தான் பல வேலைகள் நடக்கும் இடம்.மேல் தளத்தில் இருந்து வரும் கான்கிரீட்யை Vibrate செய்யவும்.இந்த Slipform மொத்தத்தையும் தூக்கப்பயன்படும் Jack,Hydralic Pumps எல்லாம் இருக்கும்.சிமினி நேராகத்தான் போகிறதா என்று சோதனையிடவும் இந்த தளம் தான் உதவும்.கட்டுமானத்துக்கு வேண்டிய கம்பிகளை தரையிலிருந்து இந்த தளத்திற்கு மற்றொரு Winch மூலம் வரும்.



கீழ்தளம்:இங்கு வெளியே தெரியும் கான்கிரீடை Finishing செய்யும் இடம்.மற்றபடி தேவையான கான்கிரீட் கொத்தும் வேலைகளை செய்யும் இடமும் இதுவே.

இப்படி பல வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு ஒரு நல்ல நாளில் 24 மீட்டரில் இருந்து கான்கிரீட் போட ஆரம்பித்தோம்.

நாங்க எல்லோரும் சேர்ந்து முழுங்கிய 3 மாதத்தை மீட்டோமா,இல்லையா?

EB க்கு அபராதம் கட்டினோமா?

வரும் பதிவுகளில்.

திரு.சத்தியமூர்த்தி-தொடர்சி

இதன் முதல் பகுதி
இங்கே

இவர் இரவு வேலைக்கு வந்தால் அவர் shift முடியும் வரை தூங்க மாட்டார், ஏதாவது பேசிக்கொண்டு இருப்பார்.சில சமயம் தனியாக உட்கார்ந்துகொண்டு சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு யோசித்துக்கொண்டிருப்பார்.

ஒரு நாள் இரவு பணியில் இருந்தபோது நான் ஏதோ Drawingஐ வைத்துக்கொண்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.எனக்கு முன்னால் அவர் புருவத்துக்கு மத்தியில் தனது இரு விரல்களை வைத்துக்கொண்டு டேபிள் மீது கையை ஊன்றிக்கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தார்.எனக்கு ஏதோ சந்தேகம் வந்து அவரை "சார்,இதிலே ஒரு சந்தேகம்" என்றேன்.

அவர் தூக்கிவாரிப்போட்டது போலே முழித்தார்.

சாரி சார்... தூங்கிட்டீங்களா? நான் பார்க்கலை-என்றேன்.ஆனால் அவர் கண்கள் தூங்கியது மாதிரி தெரியவில்லை.அதற்கு பிறகு தான் சொல்லத்தொடங்கினார் அவருடைய தியான வாழ்கையை.

அந்த நாள் வரை எனக்கு தியானத்தைப் பற்றி அவ்வளவாக தெரியாது.அதை கட்டுப்படுத்தலாம் இங்கு ஒலி /ஒளி தெரியும் என்றெல்லாம் படித்திருக்கிறேனே தவிர அதில் மனது அவ்வளவாக ஈடுபடவில்லை.

அவருக்கு அடிக்கடி ஒரு கனவு வந்து கொண்டிருக்குமாம்,ஏதோ ஒரு மலையில் ஏறுவது போலும்,ஒரு குகையில் பலர் ஏதோ முனுமுனுத்துக்கொண்டு இருப்பார்களாம்.இவர் நுழைவதை கூட யாரும் கண்டுகொள்ள மாட்டார்களாம்.(என்ன திரு ரஜினி ஏதோ பேட்டியில் சொன்னமாதிரி இருக்கா?).
இந்த மாதிரி கனவு வந்ததை ஒரு பெரியவரிடம் கூறிய போது நீ காண்கிற இடங்கள் எல்லாம் நிஜமாகவே இருக்கிறது என்று அந்த இடத்தையும் சொன்னாராம்.இவர் போய் அந்த இடத்தை பார்த்தாரா இல்லையா என்பதை என்னிடம் சொன்னதாக ஞாபகம் இல்லை.

தியானம் செய்பவர்களிடம் சில குணாதிசியங்கள் இருக்கும், அதை அந்த அலைவரிசையில் இருப்பவர்கள் சரியாக கண்டுகொள்வார்கள்.யாரிடம் என்ன பேச வேண்டும் என்று தெரிந்து பேசுவார்கள் அதுவும் இந்த மாதிரியான அநுபவங்களை அவ்வளவு சீக்கிரம் புதியவர்களிடம் கொட்டமாட்டார்கள்.தனக்கு நேர்வது சரியானதா இல்லையா என்ற குழப்பம் இருக்கும்.பல நேரங்களில் நேருக்கு நேர் கண்ணை பார்த்து பேசுவார்கள்.

தியானம் பற்றி பல நாட்கள் பேசுவோம் அப்போது ஒரு நாள் தான் முயன்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு முயற்சியை சொன்னார்.

"அதாவது என் மனைவி அல்லது என் பெண் கையை பிடிக்கும் போது எனக்கு எந்த வித்தியாசமும் தெரியக்கூடாது"

இது கொஞ்சம் வித்தியாசமாக தெரிந்தாலும்-உணர்சிகளை தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வர முயன்றிருக்கிறார்.இதை தான் நமது காந்தி வேறு முறையில் முயற்சி செய்தார்.

"தியானம்"-இதைப்பற்றி.. அதில் ஒருவர் நம் வலைப்பூக்களில் மிகவும் பரிச்சயமானவர்... என்ன சொல்கிறார் என்று இங்கு பார்க்கவும்.

திரு.சத்தியமூர்த்தி, எங்கள் வேலை நின்ற போது Executive Engineer-திரு.மயில்சாமியுடன் (இவர் பெயரை சரியாகத்தான் சொல்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்-நேற்று குளிக்கும் போது ஞாபகம் வந்தது) பேசி ஒப்பந்த அடிப்படையில் என்ன உதவிகள் செய்யமுடியும் என்று பார்த்து திரும்ப வேலை ஆரம்பிக்க உதவினார்.

முழுதாக 3 மாதங்களுக்கு மேல் கான்கிரீட்டை உடைத்து பின்பு போட்டு வேலையை 24 மீட்டரில் இருந்து தொடங்கினோம்.

அந்த வேலை முடிந்த பிறகு நான் எங்கெங்கோ சுத்தியபிறகு,பல வருடங்கள் கழிந்தபிறகு ஒரு நண்பனிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது, இவர் எண்ணூர் அனல் மின்நிலையத்தில் வேலை செய்வதாக சொன்னான்.சரி ஒரு தடவை பார்த்திவிட்டு வரலாம் என்று அவர் அலுவலகத்துக்கு போனேன்.இந்த முறை அவர் Exe. Engineer க பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தார்.நான் போன சமயம் அவர் வேறு எங்கோ போயிருந்ததால் கொஞ்ச நேரம் காத்திருந்துவிட்டு திரும்பிவிட்டேன்.

அங்கு வேலை செய்த பல நல்ல உள்ளங்களில் இவருக்கு எப்போதும் ஒரு தனியிடம் இருக்கும்.

திரு.சத்தியமூர்த்தி

இவர் தீரர் சத்தியமூர்த்தியில்லை,EB சத்தியமூர்த்தி.நான் பார்த்த மனிதர்களில் அதுவும் அரசாங்கம் சார்ந்த ஒரு நிருவனத்தில் பணிபுரிந்த சிறந்த மனிதர்

சுமாரான உயரம்,தமிழருக்கே உரித்தான நிறம்,நீண்ட 45 டிகிரி மூக்கு,பரந்த நெற்றி,பல நேரங்களில் கையில் சிகரெட்.பார்பதற்கு மிக சாதாரனத் தோற்றம்.

இவர் எங்கள் Siteக்கு வருவதற்கு முன்பு பக்கத்தில் உள்ள கட்டிடங்களுக்கு inchrge க இருந்தார்.அவருக்கென்ற ஒரு அலுவலகமும் பக்கத்தில் இருந்தது.Site யில் இருக்கும் அலுவலகங்கள் எல்லாமே கீத்துக்கொட்டகையாக் இருக்கும் இல்லாவிட்டால் பிளைவுட்டில் 3 பக்கம் மூடிய ஒரு ரூமாக இருக்கும்.

இந்த மாதிரி நிலையில் பல தடவை அவரை அந்த கொட்டகையில் பார்த்திருந்தாலும் அவரிடம் பேசியதில்லை.ஏனென்றால் அவர் நிலையில் இருக்கும் பலர் பேசும்விதம் அறிந்ததால் முடிந்தவரை தவிர்த்துவிடுவேன்.

Clent-ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கு இடையில் எப்போதுமே ஒரு கோடு இருக்கும் அதை நாம் மீறக்கூடாது.இவருடைய குணம் தெரியாததால் நானும் பழகவில்லை.

இந்த மாதிரி பெரிய Projectஇல் வேலை செய்யும் போது பக்கத்து ஒப்பந்தககாரர்களிடம் நல்ல பழக்கம் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்.இது நமக்கு எதாவது பிரச்சனை வரும் போது அவர்களிடம் இருந்து உதவி பெற்றுக்கொள்ளலாம்.நாமும் உதவலாம்.

ஒரு தடவை கான்கீரிட் போட்டுக்கொண்டு இருக்கும் போது அதை Vibrate செய்யும் ஒரு கருவி ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது.வேறு யாரிடமும் இல்லாததால் அவரிடம் போக வேண்டியிருந்தது.தனது ஒப்பந்தக்காரரை கூப்பிட்டு உடனே உதவச்சொன்னார்,அதே சமயத்தில் அதை ஒழுங்காக திரும்ப ஒப்படைக்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார் இல்லாவிட்டால் அதற்கான பணத்தை கொடுக்கவேண்டும் என்று சொன்னார்.இப்படி தான் எங்கள் அறிமுகம் ஆனது.

எங்களுடைய Siteக்கு மாற்றல் ஆவதற்கு முன்பே என்னை பல தடவை அவருடைய இடத்தில் இருந்தே கண்காணித்து இருந்திருக்கார்.அதனால் என்னுடைய வேலை செய்யும் முறையை அறிந்திருந்தார்.இங்கு வந்தவுடன் பல விஷயங்கள் என்னுடன் பேசி வேலை எப்படி குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு முடிக்கலாம் என்று idea கொடுப்பார்.அதில் எங்கள் சார்பில் உள்ள கஷ்டத்தை சொன்னால் அதையும் யோசித்து தேவையான மாறுதல்கள் செய்து வேலையை தள்ளிக்கொண்டிருப்பார்.ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கு ஒரு இன்ஜினீயர் உதவுவது என்பது பெரும் குற்றமாக கருதப்பட்டு வந்தது.இப்படிபட்டவர்கள் மத்தியில் வேலை சீக்கிரம் முடிய ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கு சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டு உதவுவதில் தவறேதும் இல்லை என்ற கருத்து இவரிடம் இருந்தது.

மற்றவர்களுக்கும் இவருக்கும் உள்ள ஒரே வித்தியாசம் இது தான்.அதை ஒரு நாள் அவரிடமே கேட்டேன்.நீங்கள் மட்டும் எப்படி எங்களுக்கு உதவுகிறீர்கள் என்று?

வெங்கடேசா,நான் லிபியாவில் வேலை பார்த்தவன்.அங்கு இருந்த முதலாளி ஒரு நாள் வந்து இன்னும் ஒரு வாரத்தில் இங்கு ஒரு கட்டிடம் வேண்டும்,நீ என்ன செய்வாயோ ஏது செய்வாயோ தெரியாது,உனக்கு வேண்டிய ஆட்களையும் மெசின்களையும் வாங்கிக்கொள் என்றாராம்.

தனக்கு வேண்டிய ஆட்களை வைத்துக்கொண்டு ஒரு வாரத்தில் முடித்துக்காண்பித்தாராம்.அதனால் எனக்கு ஒப்பந்தக்காரர்கள் எப்படி செய்வார்கள் என்று தெரியும் அதே சமயத்தில் அவர்களுக்கு என்ன உதவி செய்தால் வேலை ஓடும் என்று தெரியும்-என்றார்.

இவருடைய எண்ணம் முழுவதும் வேலையை சுற்றியே இருந்ததால் பல விஷயங்கள் சுமூகமாக போனது.அதே சமயத்தில் தன்னுடன் வேலைசெய்யும் சக பொறியாளர்களையும் சம்மந்தப்படுத்தி அவர்களுடைய சம்மத்தையும் வாங்கிவிடுவார்.அதனால் வேலை என்று வரும் போது எல்லாருக்கும் எப்படி பண்ணப்போகிறோம் என்று தெரிந்துவிடும்-பிரச்சனை அடிபட்டு போய்விடும்.

மொத்தத்தில் ஒரு PR ஆக இருந்து அந்த Project முடிய முக்கிய காரணமாக இருந்தார்.இது வரை அவர் வேலையை பற்றி இனி அவருடைய இன்னொரு உலகத்தைப்பற்றி பார்ப்போம்.

ஒரு நல்ல மனிதருக்கு இன்னொரு பதிவையும் போடுவோம்.

மேலும் தொடரும் அடுத்த பதிவில்.

மேட்டூர் அனுபவங்கள்-இரண்டு

முதல் அனுபவும் இங்கு

பல வித மீட்டீங்,பெரிய மனிதர்களின் வருகை என்று ஒரு மாதம் ஓடிவிட்டது இன்னும் முடிவு தெரியவில்லை.கட்டுமானத்துறையில் ஒரு மாதம் என்பது மிகப்பெரிய காலம் அதுவுமின்றி பணவிரயம்.இப்படியே போயிற்று அந்த மாதம் முழுவதும்.கடைசியாக எங்கள் கம்பெனி 11 மீட்டரில் இருந்து 24 மீட்டர் உயரத்துக்கு இடைப்பட்ட கான்கிரீட்டை உடைத்து திரும்ப போடப்போவதாக சொல்லி அதற்கு வேண்டிய பணிகளை செய்யத்தொடங்கினார்கள்.

அதை எப்படி செய்தார்கள் என்று சொன்னால் பலருக்கு புரியாது என்பதால் அதை அப்படியே தாண்டிப் போகிறேன்.

ஆமாம் இந்த மாதிரி முடிவுக்கு ஏன் வந்தார்கள் அதற்கு யார் உதவினார்கள் என்று பார்ப்போமா?

ஒருவர் மீது ஒருவர் சேறடித்துக்கொண்டிருந்தால் எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை அது மட்டுமில்லாமல் வேலை முடியவில்லை என்றால் பழி கம்பெனிமீது தான் வந்து விழும்.இதனால் கிடைக்க இருக்கும் வருங்கால பணியும் தடைப்படும்.

ஆமாம் இப்படி செய்வதால் உங்களுக்கு இழப்பு தானே?

நிச்சயமாக,ஆனால் தற்காலிகமானது.

சின்ன மீன் போட்டு பெரிய மீன் பிடிப்பது போன்றது.இந்த யுக்தி எல்லா சமயங்களிலும் சரியான முடிவாக இருக்காது.சில சமயம் இப்படி வருகிற இழப்புகளை அடுத்த வேலையில் ஈடுகட்டவும் முடியும் அல்லது ஏற்படுத்திக்கொடுப்பார்கள்.அதெல்லாம் என்னுடைய நிலைக்கு அப்பாற்பட்டதால் இது ஒரு வித அநுமானம் தான்.

இப்படி செய்வதால் பல நன்மைகள்,தற்போது இருக்கும் அதிகாரிகள் தங்கள் உயரதிகாரர்களிடம் போய் நின்று இதற்கு விளக்கம் அளிக்க தேவையில்லை.
வேலையும் தொடங்கும்.

முடியும் நேரம் சிறிது காலதாமதம் னாலும் அதை தகுந்த முறையில் நீட்டிக்கொடுப்பார்கள்.அப்ப எனக்கு நீ கை கொடுத்தாய் இப்போது நான் கொடுக்கிறேன்.

கால அவகாசத்தை நீட்டிப்பதால் "liquidated damages " கட்ட வேண்டியதிலிருந்து தப்பிக்கலாம்.

இப்படி பல அனுகூலங்கள் இருந்ததால் மேற்சொன்ன முடிவுக்கு வந்திருப்பார்கள்.

இந்த Slipform இருக்கே அதற்கு மேலே மட்டும் தான் போகத்தெரியும் கீழே வரத்தெரியாது.மொத்தமாக பிரித்துதான் எடுக்கவேண்டும்.
பிரித்து பிறகு அந்த உயரத்தில் பூட்ட வேண்டுமானால் மிகவும் கஷ்டம் அதனால் கீழே இருந்து 24 மீட்டர் உயரத்துக்கு பைப் சாரம் போட்டு Slipform ஐ தாங்கிப்பிடித்தோம்.
கான்கீரிட்டை உடைத்து மீண்டும் கம்பி கட்டி கான்கிரீட் போட 2 மாத காலங்கள் எடுத்தது.

எங்கள் உயரதிகாரிகள் முகங்கள் இந்த கால இழப்பை எப்படி சரிகட்டுவது என்ற கவலை மொத்தமாக குடிகொண்டிருந்தது.

அப்போது EBயின் EE (Excutive Engineer) க இருந்தவர் பெயர் சரியாக ஞாபகம் வரவில்லை.கொஞ்சம் தடிமனானவர்.நல்ல மனிதர்.வேலை நல்ல விதமாக முடியவேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளவர்.ஆனாலும் தன்கீழ் வேலைசெய்யும் அதிகாரிகளையும் அனுசரித்து போகவேண்டிய கட்டாயத்தால் அவ்வப்போது அவரும் கையை கட்டிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.அதாவது குத்தகைகாரர்களுக்கு உதவ நினைத்தாலும் முடியாத நிலமையில் இருந்தார்.

இந்த மாதிரி சமயத்தில் தான் இந்த மனிதர் எங்கள் siteக்கு மாற்றலில் வந்தார்.வருவதற்க்கு முன்பே பலர் இவரைப்பற்றி பலர் சொல்லியுள்ளார்கள்.மிகுந்த கண்டிப்புள்ளவர்..அப்படி இப்படி என்று.கை சுத்தம் உள்ள ஆள் என்று.

"கை சுத்தம் உள்ள ஆள்"-அது போதும் எங்களுக்கு..

லார்சன் & டூப்ரோவுக்கு கைசுத்தம் உள்ள ஆட்கள் என்றால் கவலை இருக்காது ஏனென்றால் நாங்கள் செய்வதில் ஏதும் மறைக்க இருக்காது.பணத்தை சேமிக்க குறுக்கு வழியில் போவதை விரும்பாத எங்கள் மேலதிகாரிகளின் பண்புகள் எங்களுக்கு ஊட்டப்பட்டதால்,வேலையில் சுத்தம் இருக்கும்.வரைபடத்தில் போடப்பட்டுள்ள கம்பிகள் மற்றும் தேவையான உருதியுடன் உள்ள சிமிண்ட்க்கு உத்திரவாதம்.மொத்ததில் நிம்மதியாக போய் தூங்கமுடியும்.அதனால் தான் இவர்கள் ஒப்பந்தங்கள் பெரிய பெரிய நிறுவனங்களில் இருந்து கிடைத்துக்கொண்டு இருக்கிறது.

அந்த நல்ல மனிதர் பெயர் தான் "திரு.சத்யமூர்த்தி"

இவரைப்பற்றி விரிவாக அடுத்த பதிவில் பார்போம்.

"C" சிரிப்பு

சமீபத்தில் ஆர்குட்யில் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் போது இது கண்ணில் பட்டது.நீங்களூம் அனுபவிங்க :-)))))

ஆர்குடில் பார்க்க நேர்ந்த கேள்வி சிவப்பில் இருப்பது -மற்றவை அனைத்தும் அனானியாக வந்த பதில்கள்.

 hi all can any body tell me c++ source code plz give me link.

 ????????????????? ??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
 மோசமான வார்த்தை kaha kaha se aa jaate ho...

C++ is a language, which is nothing but a set of specifications, that describes what are the keywords, syntax and how it behaves. There is no source code for c++, as it is not something that can be implemented.
All you can implement is a compiler that adheres to the specs.

மேட்டூர் அனுபவங்கள் (1)

வாழ்வின் வசந்த காலத்துக்குள் போவதுக்கு முன்பு கட்டுமானத்துறையில் நேர்ந்த சில நிகழ்வுகளை பார்த்துவிடுவோம்.

கட்டுமானத்துறையில் மிக அதிகமான விபத்துகளை ஏற்படுத்தக்கூடியதாக இந்த இரண்டு இடங்களை குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்
1) பாய்லர் எரெக்ஸன்
2) சிமினி கட்டுவது

முதலில் சொன்ன இடத்தில் பல தளங்களில் மேலும் கீழும் நடக்கும் அதனால் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நடக்கும் விபத்து மற்ற இடங்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.இதே தான் சிமினி கட்டும் முறையிலும்.

இந்த பிராஜட் 24 மாதம் என்பது மிக குருகிய கால வேலை அவகாசம்,அதனால் ஒரு நாளை இழப்பது கூட மிக முக்கியமாக கருதப்பட்டது.
வேலையும் ஆரம்பிக்கப்பட்டது 3 மாதங்களுக்குள் நில கீழ் வேலையில் இருந்து மேலே வந்துவிட்டோம்.முதலில் சொன்னமாதிரி Slipform வேலை தொடங்கி இரவு பகலாக நடந்துகொண்டிருந்தது.கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே போய்கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது ஒரு நாள்...

போட்டுக்கொண்டிருந்த கான்கீரிட்யில் பிரச்சனை வந்தது.ஆதாவது கலவை இயந்திரத்தில் கலந்து மேலே வந்து போட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் இறுக ரம்பித்தது.இதனால் 5 மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆன கான்கிரீட் அந்த சாரத்துடன் ஒட்டிக்கொண்டு மேலே வந்தது.இந்த மாதிரி பிரச்சனை வந்த சமயத்தில் எங்களுடைய மேலதிகாரிகளிடமும் சொல்லியும் காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் இருந்தனர்.

இதற்கு மேலும் கான்கிரீட் போட்டால் 220 மீட்டர் போகமுடியாது என்று தெரிந்ததால் நானும் சக நண்பர்களும் கான்கிரீட்டை நிருத்திவிட்டோம்.
அப்புறம் என்ன??

Electricity Board கொடுத்த சிமின்ட் மீது நாங்கள் புகார் செய்தோம்.அதை பல பரிசோதனைகள் மூலம் நிரூபித்தும் காண்பித்தோம்.அதற்கு அவர்கள் நாங்கள் கொடுத்ததை நீங்கள் சரியாக பராமரிக்கவில்லை என்றும் சிமின்ட் கொடுத்தவுடனேயே சொல்லவில்லை என்றும் ஒருவர் மீது ஒருவர் சேற்றை வாரி இறைத்துக்கொண்டோம்.
வேலை நின்றுவிட்டது.

இதை எதற்கு சொல்கிறேன் என்றால் இந்த மாதிரி அரசாங்கம் சார்ந்த வேலைகளை செய்யும் போது மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.எதுவும் நடக்காத பட்சத்தில் யாரும் எதுவும் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள் அப்படி ஏதாவது இந்த மாதிரி நடந்தால் 99% அது உங்கள் தலை மீது தான் விழும்.Arbitration அது இது என்று போகலாம் அதற்காகும் செலவு, நேரத்தை பார்தால் எப்படியாவது வேலையை முடித்துவிட்டு போனால் போதும் என்றிருக்கும்.

லார்சன் & டூப்ரோ போன்ற கம்பெனிகளுக்கு இது ஒரு வித தன்மானப்பிரச்சனை.அதுவும் இல்லாமல் பிரச்சனை இவ்வளவு தூரம் ஏன்/யார் வளர விட்டார்கள்? என்று பல கேள்விகளுக்கு பதில் கொடுக்கவேண்டும், கம்பெனி பேர் கெடாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதால் முழுவதுமாக விசாரனை செய்ய உத்தரவு வந்தது.

நடந்தது என்ன?

அடுத்த பதிவில்..

டெல்லி 2 மேட்டூர்

3 மாத அலுவலகப்பணி முடியும் தருவாயில் அவ்வப்போது கிடைக்கும் Off மற்றும் விடுமுறைகளில் ஒவ்வொரு இடமாக சுற்றிப்பார்த்தேன்.
டெல்லியில் சித்தி இருந்தார்கள் அதனால் இந்தமாதிரி சமயங்களில் அவர்கள் பையனை கூட்டிக்கொண்டு சுத்த ஆரம்பித்தேன்.எனக்கு அவ்வளவாக இந்தி தெரியாததால் அவன் தான் எனக்கு சப்போட்.

குதுப்மினார்- சில வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த நெரிசல் விபத்துக்கு பிறகு மேலே போக அநுமதியில்லாததால் பக்கத்தில் போய் பார்த்துவிட்டு வந்தேன்.

ரோஸ் தோட்டம்:கலரில்,அளவில் என்று விதம் விதமாக எவ்வளவு அமைக்கப்பட்டிருந்தது.காண கண் கோடி வேண்டும்.பிப்ரவரி மாதங்களில் நடக்கும்.

ஜந்தர் மந்தர்:வான்வெளி சாஸ்திரத்தைப்பற்றியது.விருப்பம் உள்ளவர்கள் போய் பார்கலாம்.

மிச்சத்தை இங்கே போய் பாருங்க
சில நாட்கள் சேர்ந்தார் போல் விடுமுறை கிடைத்ததால் ஹரித்துவார்,ரிஷிகேஸ் என்று போய் வந்தோம்.மற்றொருமுறை ஆக்ரா,தாஜ்மகால் என்று அந்த பக்கத்தையும் அளந்துவிட்டு வந்தோம்.

சித்தப்பா கொஞ்சம் பெரிய இடத்தில் இருந்ததால் அவரின் உதவியுடன் பாராளுமன்றம் செல்ல அனுமதிகிடைத்து அதையும் போய் பார்த்தேன்.அவ்வப்போது வந்து விழும் ங்கிலத்துக்கு நடுவே மொத்தமாக ஹிந்தியில் தான் பேசினார்கள்.என்னுடைய ஹிந்தி புலமையில் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இப்படி அப்படி என்று ஒரு வழியாக 3 மாதங்களை கழித்தபின்பு டெல்லியை விட்டு கிளம்பினேன்.சென்னை அலுவலகத்தில் report செய்யச்சொன்னதால் சென்னை வந்தேன்.
சென்னை வந்ததும்,என்னை அடுத்த வேலைக்காக மேட்டூர்க்கு போகச்சொன்னார்கள்.வேலை மேட்டூர் அணையில் இல்லை அதற்கு பக்கத்தில் உள்ள Thermal Power Stationயில்.எங்களுடைய Clientபொதுபணித்துறையின் மறு பக்கமாக விளங்கும் தமிழ்நாடு மின்துறை கழகம்.இவர்கள் அவர்களுக்கு சற்றும் குறைந்தவர்கள் இல்லை என்பதை பல சமயங்களில் நிரூபித்தார்கள்.அவர்களிடையேயும் சில நல்ல உள்ளங்கள் இருக்கத்தான் செய்தது.அதை பிறகு பார்ப்போம்.

இங்கு எங்களுக்கு 2 வேலைகள் இருந்தன,
1) கூலிங் டவர் (அதாவது மின்சாரம் தயாரிக்க உதவும் போது சில மெசின்களை குளிர்விக்க இந்த தண்ணீர் உதவும்)
2) 220 மீட்டர் உயரத்துக்கு ஒரு சிமினி.அப்போதைக்கு இது தான் முதன் முதலில் கட்டப்பட இருக்கின்ற உயரமான சிமினி.கட்டுமான ஒப்பந்தம் 24 மாதங்கள் மட்டுமே.

ஏற்கனவே எனக்கு அனுபவம் இருந்த்தால் என்னை இதில் போட்டார்கள்.
வாழ்வின் வசந்த காலங்கள் இங்கிருந்து தான் தொடங்கின...

மீதி அடுத்த பதிவில்..

கைமேல் பலன்

காலை அலுவலகத்துக்கு போகும் போது ரயில் மற்றும் பஸ்ஸில் செல்லும் போது முடிந்தவரை ஏதாவது ஒரு புத்தகத்தில் மூழ்கிவிடுவேன்.

இப்போது மூழ்கிக்கொண்டிருப்பது "C" யில்.

அவனவன் மூட்டைகட்டி வைத்தை இப்போது படிக்கிறாயா? என்கிறீர்களா.சும்மா ஒரு முயற்சிதான்.பார்ப்போம் எதுவரை போக முடிகிறது என்று.

கதை இதைப்பற்றி அல்ல.

3 வருடங்களுக்கு முன்பு..

ஒரு புத்தகம் கிடைத்தது.மலேசிய எழுத்தாளர் எழுதியது.அவர் எழுதியிருந்தது "வர்மக்கலை"யைப் பற்றி.

தற்காப்பின் அவசியத்தைப்பற்றி எழுதிவிட்டு அவசியம் இல்லாமல் இந்த கலையை யார் மீதும் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று அறிவுரையெல்லாம் கொடுத்திருந்தார்.

அதற்குப்பிறகு அதை யாரிடம் கற்கவேண்டும்,எப்படி பழகவேண்டும் என்றெல்லாம் விபரமாக இருந்தது.

புகைவண்டியில் இருந்து இறங்கி பஸ்ஸ¤க்குள் ஏறினேன்.உட்கார இடம் கிடைத்தால்,மீதியையும் படிக்க ரம்பித்தேன்.

கொஞ்சம் படித்த பிறகு,என்னடா இது இதுவும் ஒரு வித வன்முறையே என்று தோனியதால் ஒரு அசுவாரசியத்துடன் பக்கங்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.ஒரு சமயத்தில்,இது நமக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று மூடி மடிமேல் வைத்திருந்தேன்.இறங்குவதற்க்கு இன்னும் 10 நிமிடங்கள் இருந்ததால் வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

சிங்கப்பூரில் பஸ்ஸிலோ டிரெயினிலோ யாரும் மற்றொருவருடன் அதுவும் புதியவர்களுடன் சுலபமாக பேசமாட்டார்கள்.நீ தனி நான் தனி.அது நம்மாளாக இருந்தாலும்.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவர் என் மடிமீது இருந்த புஸ்தகத்தைப் பார்த்து "நான் பார்கலாமா?" என்றார்.

"தாராளமாக"

அவர் பார்பதற்கு மலாய்காரர் மாதிரி இருந்தார்.நான் கொடுத்ததோ தமிழ் புத்தகம்.இவர் எப்படி தமிழ் படிப்பார் என்று குழப்பத்துடன் இருந்தேன்.

சில பக்கங்களை பார்த்துவிட்டு..

"What they have shown here are all correct"-என்றார்.

அவர் பார்த்தது வெறும் படங்களை மாத்திரம் தான்.

"இதைப்பற்றி உங்களுக்கு தெரியுமா?"

"சின்ன வயதில் கற்றுக்கொண்டேன்,இப்போது விட்டுவிட்டேன்" என்றார்.

பேச்சு இதைச்சுற்றியே வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

இறங்குவதற்க்கு 2 ஸ்டாப்பிங் இருக்கும் போது..

"வெறும் ஒரு விரலால் நமது எதிரியை மடக்கிவிடலாம்"-பார்கிறாயா ஒரு Sampleஐ என்று ஒரு விரலால்

முழங்கைக்கும் மணிக்கட்டுக்கும் நடுவில் ஒரு தொடல்,முழங்கைக்கும் தோள் மூட்டுக்கு நடுவில் ஒரு தொடல்... அவ்வளவு தான்

ஒரு சில வினாடிகள் மின்சாரத்தை தொட்ட உணர்வு.

இப்படி நான் பட்ட அனுபவத்தை அப்படியே விட்டிருக்கலாம் அதை எனது அலுவலக நண்பர்களிடம் கூறிய போது அவர்கள் நம்ப மறுத்தனர்.

"சரி உன் கையை காட்டு"

எனக்கு கொடுத்த அதே பஞ்சை அவர்களுக்கும் கொடுத்தேன்.

மறுநாள் வந்து...

டேய் என்னடா பண்ண?? கை விரு விருன்னு இருக்கு என்றார்கள்.

படித்தவுடன்(முடிக்கவில்லை) கிடைத்த அனுபவம் இது.

பின் குறிப்பு:

இந்த கலையில் ஒருவனை 48 மணி நேரத்துக்கு உறைய வைக்க முடியும் என்று போட்டிருந்தார்கள்.சிலவற்றிற்கு அடி வாங்கியவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட நபரை தொடர்பு கொண்டு அதை விடுவிக்க முயற்சிக்கலாம் என்றும் போட்டிருந்தார்கள்.

"களவும் கற்று மற"-வேண்டுமானால் தெரிந்து தெளிந்துவிடுங்கள்.

ஆட்டம்

இதற்கு முந்தைய பதிவில் சிமினி பற்றியும் அதை கட்டும் முறைப்பற்றியும் எழுதியிருந்தேன். இங்கு

இது கட்டும் வேலை ஆரம்பித்துவிட்டால் 24 மணிநேரமும், வாரம் முழுவதும் நடக்கும்.
ஒரு நாளுக்கு 2 அல்லது 3 மீட்டர் என்ற கணக்குப்படி ஏறிக்கொண்டு இருக்கும்.

அப்படி போய் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு நாள் நாள் நான் இரவுப்பணியில் இருந்தேன். நாங்கள் இருந்த உயரம் சுமார் 74 மீட்டர். ஜனவரி மாதம் என்பதால் ஜெர்கின்ஸ் மற்றும் கம்பளி ஆடைகளை போட்டுக்கொண்டு கைகளுக்கு உறையும் அணிந்துகொண்டுதான் வேலைக்கு வருவோம். கீழேயே குளிர் தாங்கமுடியாது அதுவும் 74 மீட்டர் மேலே கேட்கவேண்டாம். எதுவும் தாக்கு பிடிக்கமுடியாது.வேறு வழி இல்லாததால் கட்டிடத்தின் மேலேயே இருந்தோம்.

எப்போதும் போல் தான் வேலை ஆரம்பித்தது. சுமார் 9 மணிவாக்கில் மழை வருவதற்கான அறிகுறிகள் தோன்ற ஆரம்பித்து லேசாக தூர ஆரம்பித்தது. இதெல்லாம் கட்டுமானத்துறையில் சகஜம் என்பதால் நாங்கள் எங்கள் வேலையை தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருந்தோம்.மணி 10 வாக்கில் மழையின் வேகம் அதிகரித்தது அதோடு காற்றும் வீசத்தொடங்கியது.

முதலில் ஒன்றும் தெரியவில்லை, இதற்கிடையில் பல புதியதாக வேலையில் சேர்ந்தவர்கள் நாங்கள் நிற்கும் இடம் ஆடுகிறது என்று புகார் செய்யத்தொடங்கினார்கள்.கொஞ்ச நேரத்தில் அதை நாங்களும் உணர ஆரம்பித்தோம்.காற்றின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க சிமினியின் ஆட்டமும் அதிகரித்தது. இந்த மாதிரி சமயங்களில் மேல கீழே போகும் லிப்ட்டும் ஓட்டக்கூடாது. கீழே வர வேறு வழி கிடையாது அதனால் பயத்துடன் மேலேயே இருந்தோம்.
நிலமை சற்றும் மேம்படுவதற்கான அறிகுறி தெரியாததால் கான்கீரீட் போடுவதை நிறுத்த முடிவுசெய்தோம்.

ஆமாம் இதென்ன பயப்படக்கூடிய சமாச்சாரமா?

ஆமாங்க!!

நாங்க நிற்கிற,வேலை செய்கிற இடம் அத்தனையும் கீழே போட்டுள்ள கான்கீரீட் பலத்தில் உள்ளது.அது சரியாக இறுகாத சமயங்களில் குறிப்பிட்ட உயரத்துக்கு மேல் போகக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடு உள்ளது.

சிமினின் ஆட்டம் அதிகமாக இருந்ததாலும் கீழே போட்ட கான்கீரீட் இறுகாததாலும் வேலையை நிறுத்த முடிவுசெய்தோம்.காற்று நாங்கள் போட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் தடுப்புகளை கிழித்துக்கொண்டு போக ரம்பித்ததால் வேலையை நிறுத்துவதைத்தவிர வேறு வழியில்லாமல் போயிற்று.

காற்றின் வேகத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஏதாவது ஒன்று நேர்ந்தால் மரம் முறிந்து விழுந்த மாதிரி ஆகிவிடும்.நான் கேள்விப்பட்டவரை இந்த மாதிரி எங்கும் நடந்ததில்லை.

வேலையைதான் நிறுத்திவிட்டோமே என்று உடனே வீட்டுக்கு போகமுடியாது.போட்ட கான்கீரீட் பக்கத்தில் உள்ள ஸ்டீல் பிளேட்டுடன் இறுகிக்கொள்ளாமல் இருக்க 1 மணிக்கு ஒரு முறை பிளாட்பாரத்தை உயர்த்த வேண்டும்.அதற்கு சில ஆட்களும் ஒரு மேற்பார்வையாளரும் அங்கேயே இருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

இவர்கள் நிலமைதான் கொடுமை,மன தைரியம் இல்லாதவர்கள் பாடு மிகக்கஷ்டம்.

நல்ல வேளை நாங்கள் நினைத்த மாதிரி அந்த காற்று / மழை எங்களை அவ்வளவாக தினறடிக்காமல் காலை 2 மணிபோல் நின்றுவிட்டது.கட்டிடத்துக்கும் எந்த சேதமும் இல்லை.அந்த ஆட்டத்தை இன்று நினைத்தாலும் ஒருவித பயம் ஆட்கொள்ளும்.

இதாவது கட்டிடத்தின் உள்ளே,மேட்டூரில் 187 மீட்டர் உயரத்தில் கட்டிடத்துக்கு வெளியே காற்றுப்புயலில் மாட்டியதை வேறொரு சமயத்தில் சொல்கிறேன்.

காந்தி மகான் சமாதி

நான் இருந்த 3 மாதங்களில் தினமும் மதியம் சாப்பாட்டுக்கு பிறகு போய் உட்காரும் இடம் இதுதான்.பலவித மனிதர்கள்,வெளிநாட்டவர்கள் வரும் இடம் இது.பலர் ஜெர்கினை கயட்டிவிட்டு சூரிய குளியல் செய்வார்கள்.அப்படி செய்பவர்களை காப்பாளர்கள் வந்து நயமாக இது தூங்கு இடம் இல்லை இங்கிருந்து போய்விடுங்கள் என்று அனுப்பிவிடுவார்கள்.

நாங்கள் வேலை செய்ய வேண்டிய இடம் "ராஜ்காட்"(காந்தி மகானின் சமாதி உள்ள இடம்)க்கு வெகு அருகாமையில் இருந்த ஒரு பவர் ஸ்டேசன் உள்ளே.அதை மேம்படுத்துவதற்காக புதிதாக ஒரு சிமினி(புகை போக்கி) 110 மீட்டர் உயரத்தில் கட்ட இருந்தார்கள்.அதற்கு "Slip Form"(இதைப்பற்றி இங்கே எழுதியிருந்தேன்)முறையில் கட்ட இருந்தார்கள்.

முதலில் நான் எழுதிய முறை கீழிருந்து மேல் வரை ஒரே விட்டம் உடையது ஆனால் புகைப்போக்கி என்பது கீழிருந்து மேலே போகப்போக அதன் விட்டம் குறையும்.கட்டி முடிந்த பிறகு மேலே நின்றால் தென்னை/பனை மரத்தின் மேல் நிற்கிற மாதிரி ஆடிக்கொண்டே இருக்கும்.நிஜமாகங்க! கான்கிரீட் கூட ஆடும்.அந்த உயரத்தில் எப்போதுமே நில நடுக்கம் இருக்கிற மாதிரித்தான் இருக்கும்.

(From Google Earth View)

கொஞ்சம் தைரியம் இல்லாதவர்கள் இதில் வேலை செய்யாமல் இருப்பது நலம்.இந்த ஆட்டங்கள் மெது மெதுவாக ஆரம்பிப்பதால் எங்களுக்கு அவ்வளவாக தெரியாது.தெரியும் போது பழக்கமாகியிருக்கும்.

இவ்வளவு சொல்கிறமே நாங்களே ஒரிரவு கான்கீரீட் நிறுத்த வேண்டி வந்தது.

அதை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்.

குளியல்

எப்படியெல்லாம் உடம்பை சூடு படுத்த முடியும் என்று யோசித்து தண்டால், பஸ்கி எடுத்தாலும்..ஹ¥கும் அதையும் மீறி குளிர் வாட்டியது.

சரி குளியல் அறைக்குள் வந்தாகிவிட்டது,குளிக்காமல் திரும்ப போனால் மானத்தை வாங்கிவிடுவார்கள். என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்க யோசிக்க, உடம்பு வேகமாக தாளம் போட ஆரம்பித்தது.

பச்சை தண்ணீரை எடுத்து கையை முதலில் நனைத்தேன்.பிறகு கால் அதற்கு பிறகு..
மூச்சை இழுத்து பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே தலையோடு உடம்பையும் நனைத்தேன்.உடம்பு அப்படியே விரைத்து போனேன்.மூச்சுவிடுவதற்கு மிக கஷ்டமாக இருந்தது.சமாளித்து சீக்கிரமாக குளித்துவிட்டு வெளியில் வந்தேன்.

முதல் நாள் வேலை என்பதால் அவ்வளவாக செய்ய ஒன்றும் இல்லை.அதனால் சாயங்காலம் நேரத்தோடு கிளம்பி "பாலிகா பஸார்"போய் ஒரு ஜெர்கின்ஸ்ம் கையுரையும் வாங்கிப்போட்ட பிறகு தான் உடம்பு ஒரு நிலமைக்கு வந்தது.
கொஞ்ச நாள் கழித்து சில நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது இதை அவர்களிடமும் சொன்னேன்.அவர்கள் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்துவிட்டு "நல்லா ஏமாந்தாய்" என்றார்கள்.

ஒன்றும் புரியவில்லை.நான் எப்படி "குளிப்பதில்" ஏமாந்தேன் என்று??

எனக்கு முன்பு குளித்த நபரின் பராக்கிரமம் கொஞ்ச நாளில் வெளிய தெரிய ஆரம்பித்ததால் அப்படி சொன்னார்களாம்.
ஆதாவது உள்ளே போய் குளிப்பதாய் தண்ணீரை கீழே கொட்டிவிட்டு,ஆ ஊ என்று சத்தம் போட்டு விட்டு அவன் மூஞ்சியை துடைத்துக்கொண்டு வந்திருப்பான்.அதை நம்பி நீயும் போய் குளித்துவிட்டு வந்திருக்காய்-என்றார்கள்.

நம்ப கஷ்டமாக இருந்தாலும்...நடந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகமா இருந்தது.ஏனென்றால் அவருடைய குணம் அந்த மாதிரி.

அந்த மாதிரி அனுபவிக்கவிட்டால் இந்த மாதிரி ஒரு பதிவை போட முடியுமா?

அடுத்த பதிவில் நாங்கள் வேலை செய்த இடத்தை பற்றி பார்கலாம்.

நமது தேசத்தின் மிக முக்கியமான இடங்களில் இதுவும் ஒன்று.

டெல்லி விஜயம்

ஹிந்தி தெரியுமா??

11வது முடித்துவிட்டு தேர்வு முடிவுக்காக காத்திருக்கும் நேரத்தில், சும்மா இருக்கவேண்டாம் என்று அப்பா தொலைதூர கல்வியில் இலவசமாக கிடைக்கும் பாடங்களை வாங்கி படிக்கச்சொன்னார்.ஒரளவு கற்றுக்கொண்டேன் ஆனால் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்காததால் கண்ணை கட்டி காட்டில் விட்ட கதை தான்.கத்துகொண்டால் போயிற்று.

சீக்லேங்கே.கொய் தக்லிப் நஹி ஹை. (கத்துண்டா போயிற்று-கஷ்டம் ஒன்றும் இல்லை)

ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து நானும் மற்றொரு நண்பனும் சேர்ந்து விஜயவாடவிலிருந்து டெல்லிக்கு கிளம்பினோம்.டிசம்பர் முதல் வாரம் என நினைக்கிறேன்.20 மணி நேரம் கழித்து ஹஸ்ரத் நிஜாமுதினில் இறங்கினோம்.என்னடா டெல்லி என்று சொல்லிவிட்டு இங்கு இறங்குகிறார்கள் என்று என்னுடன் வந்தவனிடம் கேட்டேன்.இங்கிருந்து நாம் போகவேண்டிய அலுவலகம் கிட்ட அதனால் இங்கு இறங்கினால் நல்லது என்றான்.எங்களைப்போல் பலரும் இங்கு தான் இறங்கினார்கள்.விஜயவாடா ஏறிய போது தெரியாத குளிர் கீழே இறங்கியவுடன் பல் தந்தி அடிக்க,உடம்பு வெடவெடக்க போர்வையை சுற்றிக்கொண்டு டேக்ஸி பிடித்து ஒரு ஓட்டலுக்கு போய் இறங்கினோம்.

காலை 6.30 மணி, 8 மணிக்கு அலுவலகம் போக வேண்டும் என்பதால் குளிக்க போகலாம் என்று முதலில் ஒருவன் போனான்.அப்போது தான் தெரிந்தது உள்ளே வென்னீர் வராது என்று.எங்கெங்கோ அலைந்து விஜாரித்தபிறகு தான் தெரிந்தது 8.30 மணிக்கு மேல்தான் வென்னீர் கிடைக்கும் என.என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

முதலில் குளியல் அறைக்கு போனவன் திரும்ப "வேறு வழியில்லை நான் பச்சை தண்ணியிலே குளித்துவிட்டு வருகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு,உள்ளே போய் 20 நிமிடங்களுக்கு பிறகு புத்தம் புதியவனாக வந்தான்.

எப்படிடா இந்த குளிரில் குளித்தாய்? என்றேன்.

முதலில் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும் மூச்சை இழுத்து பிடித்துக்கொண்டு தண்ணீரை ஊற்றிக்கொள் பிறகு சரியாகவிடும் என்றான்.
அவன் சொல்வதை நம்பி போய் ஆடையை களைந்தால்....சகலமும் நடுங்க ஆரம்பித்தது.சரி முதலில் பல் விளக்கிவிடலாம் என்று கொஞ்சம் தண்ணீரை பிடித்து வாய் கொப்பளிக்கும் முன்பே தாடை இரண்டும் உறைந்துவிட்டது.இந்த அனுபவம் புத்தம் புதியது.இந்த அளவுக்கு குளிரை இதற்கு முன்பு அனுபவித்ததில்லையாதலால் கொஞ்சம் கஷ்டப்படேன்.எப்படியோ பல் தேய்த்துவிட்டேன்.அடுத்து குளியல்..

குளிக்க முடிந்ததா? இல்லையா?

வாங்க அடுத்த பதிவுக்கு

விஜயவாடா

சென்னை வாசம் முடிவுக்கு வந்தது.

கிடைத்தது மாற்றல் ஆந்திராவுக்கு.இந்த முறை அவ்வளவு கடினமாக இல்லை.தெலுங்கில் தேர்ச்சி இதற்கு பெரிதும் கை கொடுத்தது.

இந்த முறை விஜயவாடா பக்கத்தில் உள்ள ஆள் அரவம் அற்ற ஒரு கிராமத்தில் வேலை.

இதுவும் ஒரு சிமின்ட் தொழிற்சாலை.முன்னமே சொன்னமாதிரியான அமைப்பு.ஆனால் இந்த முறையும் நிறைய இளைஞர்களும் இருந்தார்கள்-ஒரு கிரிக்கெட் டீம் அமையும் அளவுக்கு.இந்த Site யில் தான் அபூர்வமாக இந்த மாதிரி அமைந்தது.அப்படியே கிரிக்கெட் டீம் அமைத்து,எங்கள் விக்கெட் பாதுகாவளரின்(வாஞ்சிநாதன்) 4 முன் பற்களை தானம் கொடுத்து உள்ளூர் குழுவையும் ஜெயித்தோம்.அதை பின்னால் பார்ப்போம்.வேலை முடிந்தபிறகு நாங்கள் இருபிரிவுகளாக பிரிந்து வாலிபாலும் விளையாடினோம்.சில சமயம் மாலை 7 மணிக்கு ஆரம்பித்து 10 மணிவரை போகும்.இவையாவும் நான் பார்த்த சில வசந்த கால நிகழ்வுகள்.

இந்த Projectயின் தலைவர் எனது போன Siteயில் இருந்தவரே என்பதால் அவ்வளவாக பிரச்சனையில்லை.இங்கு சுமார் 21/2 வருடங்கள் வேலைப்பார்த்தேன்.சுற்று வட்டாரத்தில் பார்க்க அவ்வளவு சுவாரஸ்யமான இடங்கள் இல்லாததால் வெளியில் சுற்றுவதற்கு வேலையில்லாமல் போய்விட்டது.அப்படியும் பார்த்த சில இடங்கள் விஜயவாடா-கனகதுர்கா கோயில்,சிறிய குன்றின் மேல் உள்ளது.



அடுத்தது-பானக நரசிம்மர் கோயில் உள்ள மங்களகிரிஆங்கிலத்திலேயே அழகாக இருக்கிறதால்...தமிழில் மாற்றாமல் விட்டுவிட்டேன்.


Location: Mangalagiri, 12-km South Of VijayawadaPresiding Deity: LordNarasimhaUnique Feature: The Deity Accepts Only Half The Quantity Of The Panaka(Jaggery Dissolved In Water) Offered By Devotees, Irrespective Of The QuantityOffered.Also Known As: Panakala Narasimha Swami TempleA Unique FeatureThe renowned temple of Lord Narasimha, one of the 'Nine Avatars'of Vishnu, is located on the Hillock at Mangalagiri, 12-km south of Vijayawada.The Unique feature of this temple, according to the devout is the fact that thedeity accepts only half of the quantity of the 'Panakam' (jaggery dissolved inwater) offered by the devotees, irrespective of the quantity offered.Thejaggery water is actually poured into the mouth of the Lord, and Lord Narayanashows that he has fully satisfied himself, when half of water is thrown back asa 'Prasada' to the devotees. While the jaggery water is being poured into themouth of the Lord a gurgling sound is clearly audible as ifthe Lord is actually drinking it, and the sound becomes shriller and shriller,as and when the Lord is drinking, till at last the sound stops, and the balanceof the jaggery water is thrown out. This phenomenon happens not once in a day,but once for every pilgrim who visits the temple. In addition, in spite of thefact that so much of jaggery and jaggery water is thrown out, there is not asingle ant seen near the bill. It is on account of this special characteristicthat the temple has acquired the name of Panakala Narasimha Swami temple.ThePeculiarities About The TempleThe two peculiarities of the temple are that theoffering of jaggery water is made, and that too directly into the mouth of theLord, and secondly that there is no other idol in the temple except that ofLord Narasimha Swami, whose face alone is sculptured in the hill itself.Thistemple dates back to the Reddi chiefs of the 14th century. The mountainMangalagiri itself appears inan elephant's shape and the temple is situated just at the mouth. There are fourentrance 'Gopuras' leading to the temple. The main shrine in the middle of thecompound is on a raised terrace facing eastwards. There is a small Garudashrine in the front. Mangalagiri has a hill with a cave, which attracts crowdsfor its sanctity. At the foot of the steps, leading up the hill, is a columnwith inscriptions giving an account of the capture of the Kondavidu fort by theVijaynagara Empire. This column is called the victory pillar. The temple withits imposing gopuram in the south and the sacred Lord Narasimha Swami at thetop is still attracting pilgrims in large numbers. It is one of the most sacredspots in Andhra and is noted both for its sanctity as well as for its historicalimportance. At the foot of the hill is the ancient 'Rajya Lakshmi NarasimhaSwami' temple, with an imposing Raja Gopuram, supposedly the tallest in AndhraPradesh.FESTIVALSThe important festivals of this temple are the Brahmotsavam,which lasts for twelve days in March and the other usual festivals like the'Vaikunta Ekadashi Day, Sriramanavami, 'Hanuman Jayanthi', 'Narasimha Jayanthi'etc.
HOW TO GET THERERail: The nearest railway station is Mangalagiri on theGuntur - Vijayawada line.Road: To visit the temple, the better course would beto get down either at Vijayawada or at Guntur and take bus connections.
WHERE TOSTAYThere are three choultries of this temple in addition to a local fundchoultry, a Madhava choultry, a Vysya choultry and a Brahman choultry. Thepilgrims are given all facilities for a comfortable stay here. Since it isclose by to Vijayawada and Guntur, one can always stay at either of the places.

இந்த Project முடிந்தவுடன் அடுத்த வேலை தயாராக இல்லாததால் வேறு சின்ன வேலைகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.இப்படிப்பட்ட சமயத்தில் என்னுடைய Boss கூப்பிட்டு "டெல்லியில் ஒரு சிமினி கட்டுகிறார்கள் அதற்கு Trainee ஆக போகிறாயா?"என்றார்.

3 மாதமாக சரியான வேலையில்லாமல் காலை 11 மணிக்கே வேலைமுடிந்த மாதிரி ரூம்முக்கு வந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் இதைக்கேட்டவுடன் தயக்கமே இல்லாமல் ok சொல்லிவிட்டேன்.டெல்லிய பார்த்தமாதிரி இருக்கும் Trainingயில் கலந்து கொண்டமாதிரி இருக்கும்.3 மாதம் தானே.புறப்பட்டுவிட்டேன்.

ஆமாம் ஹிந்தி தெரியுமா???

பூஜ்ஜியத்துக்கு கீழே!!

"அப்பா இன்னிக்கு பள்ளியில் ஒரு புது எண் சொல்லிக்கொடுத்தார்கள்"
அப்படியா?என்ன அது.

"நாமெல்லாம் பூஜ்யம் தானே கடைசி என்று நினைத்துக்கொண்டு இருக்கோம்?"

ஆமாம்

"கிடையாது பூஜ்யத்துக்கு கீழே மைனஸ் ஒன்று,இரண்டு....என்று உள்ளதாம்"உங்களுக்கு தெரியுமா?

ஆமாம் தெரியும்.எல்லாவற்றிலும் மைனஸ் 1,2 இருக்கும்-என்றேன்.நான் 8 டாவதோ 9 தாவதோ படித்ததை 4வது படிக்கும் மகன் என்னுடம் கேட்டான்.
கேட்டுவிட்டு போய்விட்டான்.

பல நாட்கள் கடந்தபிறகு ஒரு நாள்..

நான் எனது துணிகளுக்கு இஸ்திரி போட்டுக்கொண்டு இருந்தேன்.பக்கத்தில் சில ஆப்பிள் பழங்கள் இருந்தது.வந்தவன் பேசாமல் அங்கிருந்த ஆப்பிளை உருட்டிய படி

"அப்பா"

உம் என்ன?

"அன்னிக்கு நீங்க சொன்னீங்க எல்லாவற்றிலும் மைனஸ் 1,2, இருக்கும்" என்று?

ஆமாம் அதுக்கென்ன இப்போ?.

"இந்த ஆப்பிளுக்கு" எங்க இருக்கு மைனஸ் 1?

அப்படிப்போடு-கொஞ்சம் அசந்துட்டேன்.என்ன பதில் சொல்வது.யோசித்துக்கொண்டே...
இருக்கு! நீ யோசித்து சொல் பார்கலாம் என்றேன். (வாய்தா வாங்கினேன்)அந்த சமயத்தில் விடை எனக்கும் தெரியாது.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து

"எனக்கு தெரியலை" நீயே சொல்லு.-என்றான்.

திடிரென்று ஒரு யோஜனை தோன்றியது.நான் சொன்ன விடை இது தான்.
இந்த ஆப்பிளுக்கு முன்பு அது என்ன?பூ வாக இருந்திருக்கும்,அதற்கு முன்பு மொட்டாக இருந்திருக்கும்.நீ ஆப்பிளை பூஜ்ஜியமாக்கினால் பூ தான் மைனஸ் ஒன்று என்றேன்.

அப்ப மொட்டு பூஜ்ஜியமானால்.....?எது மைனஸ் ஒன்று?

மவனே?எனக்கே செக்கா?(Check)
தண்டு,இலை அப்படியே போய் வேர் வரை போகலாம் என்றேன்.

இந்த காலத்து பஸங்கள்....என்னத்தை சொல்ல?

வேலை வாங்கும் போது கூட இந்த மாதிரி கேள்விகளை எதிர் கொண்டதில்லை.

போடுங்க உங்க குட்டீஸ் உங்களை அசர வைத்த நிகழ்வுகளை.

வயதே தெரியாவிட்டால்?

இன்று காலை இங்குள்ள வானொலி ஒலி 96.8 ஒரு குட்டிக்கதை / கருத்து ஒன்று கேட்டேன்.
அதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளவே இந்த பதிவு.

எப்போதும்,காலை 7 மணி செய்திக்கு முன்பு திருமதி.கீதா ஒரு குட்டிக்கதை சொல்வார்.

அவர் இன்று சொன்னது இது தான்.KFC யின் பராக்கிரமங்களை சொல்லிவிட்டு அவர் எங்கோ படித்தாக இதைச்சொன்னார்.

"வயதே தெரியாவிட்டால் உன்னுடைய வயதை எவ்வளவாக வைத்துக்கொள்வாய்??"

பார்பதற்கும் படிப்பதற்க்கும் சுலபமாக தெரிந்தாலும் இதில் ஒரு பெரிய உட்கருத்து இருப்பதாக தெரிகிறது.

எனக்கு இப்படி தோனுது. "நல்ல,இளமையான எண்ணங்களே உங்களை இளமையாக காட்டும்".

நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?

ராமாவரம்-சென்னை

மறைமலை நகர் Site அவ்வளவாக எனக்கு பேர் கொடுக்கவில்லை.அதுவும் அங்கிருந்த Resident Engineerக்கும் எனக்கும் ஒத்துப்போகாத நிலையில் நான் மாற்றப்பட்டேன்.அதற்கு பக்கத்தில் இருந்தே குழி பறித்தார்கள் என்னுடன் வேலைப்பார்த்த பெருந்தகைகள்.
மறப்போம் மன்னிப்போம்.
எனது அடுத்த Site, எங்கள் தலமையகம் அப்போது அமைந்திருந்த சென்னை ராமாவரம் தோட்டத்திற்கு பக்கத்தில் உள்ள L&T Mcnil லின் உள்ளே ஒரு Moulding Shop தொழிற்சாலை.
இந்த Siteயின் Resident Engineer-திரு N.V.Ramu அவர்கள்.பழுத்த அனுபவசாலி.ஒவ்வொருவரையும் அளந்து "ஆடிக்கறக்கரை மாட்டை...." மாதிரி எல்லோரிடமும் வேலை வாங்குவதில் வல்லவர்.இவரிடம் உள்ள மிகச்சிறந்த குணம்,நாம் வேலைப்பார்பதே நமக்கு தெரியாது.எங்க அடிச்சா எது நகரும் என்று தெரிந்து வைத்திருப்பவர்.இப்படி இருந்ததால் நாம் அனாவசியமாக போய் குத்தகைகாரரிடம் சத்தம்போட அவசியம் இல்லை.
இதுவும் மற்ற தொழிற்சாலைப் போல தூண்களும் மேலே Slabம் தான்.இதன் மொத்த கட்டிடத்தை தாங்குவதற்கு ஏதுவான நிலம் இல்லாததால் Bore Piling என்ற முறைப்படி நிலத்தில் சுமார் 20~30 மீட்டை ஆழத்திற்க்கு ஓட்டைப்போட்டு (900 - 1200 dia) அதனுள் கம்பி இறக்கி பிறகு கான்கீரிட் போடுவார்காள்.இதன் மேல் தான் மொத்த கட்டிடமும் எழுப்பப்படும்.பின் வரும் படங்களை பார்க்கவும்.ஏதோ கொஞ்சம் புரியும் என நினைக்கிறேன்.



கட்டிடத்தின் மேல் தளம் பல பிரிவுகளாக (Pre-Cast) கீழேயே தளம் போட்டு பிறகு பாரம் தூக்கி மூலம் மேலே வைக்கும்படியாக Design செய்யப்பட்டிருந்தது.
படங்களை பார்க்கவும்ஆமாம் இப்படி செய்வதால் என்ன நன்மை?
நேரம் தான்.
கீழ்தளம் வேலை நடந்துகொண்டிருக்கும் போதே மேல் தள வேலைகளையும் ஆரம்பித்து விட முடியும்.அதிக ஆட்கள் தேவைப்படாது.அது மட்டுமில்லாமல் கான்கீரிடும் தரமாக இருக்கும்.பாதுக்காப்பானது.


இந்த Projectம் சிறியதானதால் 1 வருட காலத்துக்குள் மீண்டும் பணி மாற்றம் வந்தது.
இந்த பணி மாற்றங்கள் தான் கட்டுமானத்துறையின் மிகப்பெரிய சாபம்.குடும்பம் என்ற கட்டுக்கோப்பு சுத்தமாக கலைந்துவிட வாய்ப்பு அதிகம்.பிரம்மச்சாரிகள் அல்லது வேறு வேலை செய்யத்தெரியாதவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த வாழ்கை ஒத்துவரும்.பொண்டாட்டிக்கு இந்த துறைப்பற்றி எதுவும் தெரியாமல் இருந்து, ஒத்துப்போகாவிட்டால் ரெண்டு பக்கமும் இடி தான்.என்னுடைய பல நண்பர்கள் அவஸ்தை படுவதை நான் பார்த்துள்ளதால் சொல்கிறேன்.விரைவு உணவகம்,புது சினிமா அதெல்லாம் உங்கள் வேலையிடம் நகரத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்தால் ஒருவேளை முடியும்.
ஞாயிறு விடுமுறை?
அதிர்ஷ்டம் இருந்தால்!!
சரி உனக்கு ஒரு பக்கம் இடியா?ரெண்டு பக்கமும் இடியா?
அதை வேறொரு சமயத்தில் சொல்கிறேன். :-))
கல்யாணம் ஆன புதிதில் மற்றும் குழந்தை படிப்பு ஆரம்பிக்கும் வரை பிரச்சனை தெரியாது.படிப்பு என்று ஆரம்பிக்கும் போது, 1 வருடத்திற்கு 1 இடம் என்று மாறும் போது புது இடம் மற்றும் மொழி மாற்றம் அவர்களை மட்டும் இல்லாமல் நம்மையும் சேர்த்து வாட்டும்.
எனக்கு அந்த பிரச்சனை இந்த சமயத்தில் இல்லாததால் என்னுடைய ஒரே பெட்டியை தயார் பண்ண ஆரம்பித்தேன்.
வாங்க அடுத்த பதிவுக்கு.